Nog 200 meter tot de koffie
Anneke en Marijke na ruim 35 km
Na 32 kilometer
Hans en Ben samen 125 jaar
De watertoren van Delden
Rechtsvoor Karin de Vries onze gids vandaag
1/6
Het wordt nu toch al een beetje spannend richting Berlijn Marathon. Nog maar 4 weken te gaan en dus zetten we vandaag weer de puntjes op de i met een lange duurloop van 32 kilometer. Dit maal vanaf ’t Hoogspel in Delden. Mijn Tom-Tom vond het lastig om dat te vinden.
Nagenoeg de complete groep was vandaag aanwezig. We hadden natuurlijk allemaal deze week last gehad van de overvloedige regenval. Ik heb zelf wel redelijk kunnen trainen deze week, doordat ik overdag meestal op mijn werk op Papendal was en daar dan tussen de middag mooi kon trainen.
Vandaag had Karin de Vries een hele mooie route uitgezet. Het was even afwachten hoe de paden in het Twickel zouden zijn i.v.m. het water, maar ook dat viel heel erg mee. De formule was weer net als bij eerdere duurlopen. Tot ruim 8 kilometer met de hele groep. Daarna kon ieder zijn eigen gang gaan. Tot aan de eerste verzorgingspost na ongeveer 11 km bleef alles redelijk bij elkaar, maar daarna ging het voorin een stuk harder. Even liepen Ben Kotterink, Atje Boom en Pieter-Jan de Vries nog met mij mee, maar al snel liep ik alleen richting buitengebieden van Hengelo. Via een aantal mooie rechte wegen kwam ik vlakbij Thales uit bij het Twentekanaal. Ook dat was mooi lopen richting brug in Delden, brug over en dan naar Oele voor de tweedeverzorgingspost. Laatste stuk liepen we daar over kinderkopjes en kassei stroken, het leek Parijs-Roubaix wel. In 1987 werd het WK Marathon in Rome gehouden over een route met ook veel van dat soort ondergrond. Ik werkte toen bij Signaal (nu Thales) en deed tussen de middag over die kassei stroken bij Oele mijn trainingen als voorbereiding op Rome.
Bij die tweede verzorgingspost was ik alweer weg voordat de rest er was en liep ik richting Beckum. Een heel stuk met wind tegen. Vanaf Beckum was het een hele mooie route, deels door het bos terug naar Delden. In de verte zag ik de Watertoren alweer liggen (of staan). Daar vlakbij was de parkeerplaats van ’t Hoogspel. Als doestelling voor Berlijn heb ik 3:15 uur geroepen. Dat moet toch kunnen, want vandaag liep ik na de eerste verzorgingspost toch heel gemakkelijk continue kilometers van 4:30 min. Of nog iets sneller. Ook alle anderen druppelden toen binnen. Anneke en Marijke liepen voor de parkeerplaats langs voor nog een extra lusje. Toen zij even later binnenkwamen was hun tekst: “Zo, dat was 35,5 km, dat moet toch gaan lukken in Berlijn)”. En daar hebben ze zeker gelijk in.
Marti ten Kate
Sorteer reacties
