1/4
Iets buiten de stad, in het plattelandsdorpje Carrington, ligt het trainingscomplex van Manchester City. Je verwacht bij de rijkste club van de wereld een soort van Milanello, het fabuleuze onderkomen waar AC Milan traint. Maar in Carrington is de glamour en glitter van de Premier League ver weg.
Zie ook:
Ongeveer anderhalve kilometer verderop, zo’n beetje aan dezelfde weg, zetelt
de aartsrivaal Manchester United. ,,Alleen kun je dat complex niet
vergelijken met dit’’, zegt een Engelse fotograaf. ,,Dat van United is twee
keer zo groot en twee keer zo modern.’’ Je kunt veel Carrington
Training Centre zeggen, maar niet dat het modern is. Voor het hoofdgebouw,
dat grotendeels is opgetrokken uit golfplaten, haalt een beetje Nederlandse
amateurclub zijn neus op. Het trainingscomplex van FC Twente in Hengelo is
zelfs een hemelse omgeving in vergelijking met dit.
Alleen op de parkeerplaats zie je dat hier iets groots moet zijn. Elke
speler heeft zijn eigen plek waar hij zijn enorme vierwieler kan parkeren,
zo maken de naamkaartjes duidelijk. Maar gelukkig is er ook aan het
keukenpersoneel gedacht. Er is – en dat zal geen verrassing zijn –
echter geen fantasie voor nodig om te zien wat de auto’s van de koks zijn en
die van de spelers. Achter het hoofdgebouw ligt een enorme kale vlakte, die
volgestopt is het met velden. De wind heeft er vrij spel, de omgeving is
desolaat, maar geheel volgens Engelse stijl zijn de velden uitmuntend van
kwaliteit. Hoe krijgen die Engelsen dat toch altijd voor elkaar? Ooit sprak
ik met de terreinknecht van Ipswich Town, die gewoon was weggekocht bij
Glasgow Rangers. Hij gaf me een les in graskunde en feitelijk kwam het erop
neer dat wij Nederlanders er helemaal niets van snapten. ,,Gras geef je de
liefde die je je eigen kind ook geeft’’, zo sprak hij en die wijsheid is me
altijd bijgebleven.
Heel voorzichtig schuifelend mag de pers over een groenstrookje lopen,
waarbij je het gevoel krijgt dat je door een porseleinkast wandelt. Oh wee
wie de lijn passeert! Die begaat heiligschennis. Een kwartiertje mag de
toegestroomde pers de training bekijken. Robinho is er en heeft de
handschoenen erbij aangetrokken. Wright-Phillips heeft zijn muts tot ver
over zijn oren getrokken en de Duitse bikkel Hamman heeft een korte broek
aan. Er wordt wat gelopen en gelummeld met de bal en dan is het kwartier
voorbij en wordt de pers vriendelijk maar dringend verzocht het complex te
verlaten. Een oude man met een enorme tatoeage op zijn hand doet de slagboom
omhoog en bedankt ons voor de komst.
