Ik ga er maar van uit dat de misdaad verjaard is. Daarom durf ik het nu wel te bekennen. Ik heb ook ooit een fiets gestolen. Nou ja, gestolen?toentertijd vond ik het meer een soort vergeldingsactie. Het stemmetje diep van binnen zei weliswaar dat de actie niet door de beugel kon. Maar als getergde ouder weet je dat soort stemmetjes moeiteloos het zwijgen op te leggen.
Ik denk wat ik destijds heb gedaan nog wel voorkomt. De situatie zal ouders
niet vreemd zijn. Schoolgaande of studerende kinderen raken even makkelijk
hun fiets als hun onschuld kwijt. En dat meerdere keren. Ik ken gezinnen met
twee kinderen van wie in de loop der jaren wel een stuk of vier, vijf
fietsen zijn gegapt. Daar valt niet tegenaan te kopen voor een modaal gezin.
Dus vond ik het logisch, toen ons gezin in korte tijd twee rijwielen
afhandig werden gemaakt, om niet direct een ander karretje aan te schaffen.
Maar eerst eens een speurtocht langs de hotspots in de stad te maken.
Misschien stond het ontvreemde rijwiel wel ergens op het terrein van de
Universiteit Twente (sorry, studenten), bij Saxion (sorry studenten) of op
het Stationsplein (sorry studenten). Maar niets van dat al (sorry studenten).
Gelukkig vonden we wel bij toeval elders een verweesd karretje dat helemaal
moederziel eenzaam stond te staan. Een fiets die, zij het onhoorbaar maar
toch, schreeuwde om geadopteerd te worden. ,,Ik heb m’n slot al kapot
gemaakt,’’ leek het rijwiel in een soort morse te bellen.
,,Laten we die nemen, pa,’’zei mijn dochter die ik verplicht had mee te gaan
op het rondje. Het restantje opvoeder dat nog in mij stak en zei dat we dat
niet konden maken, wilde eruit. Maar ik hield het binnen. Voor de vorm zei
ik natuurlijk nog wel: ,,Dat kunnen we niet maken.’’ Maar voordat die
educatieve vermaning koud was, lag het rijwiel al in de kofferbak.
Natuurlijk niet nadat ik uitvoerig om me heen had gekeken of er wellicht nog
een kennis of anderszins opmerkzame voorbijganger ons in de gaten hield of
het kenteken noteerde. Aan de ene kant kon ik argumenten te over vinden om
de daad te rechtvaardigen. Want je kunt je als eerzame burger natuurlijk
niet willoos keer op keer laten bestelen. Dan moet ook een ander maar eens
aan de beurt komen. Maar ja, wat als die ander nou eens een arme student is
die amper van de toelage kan rondkomen. Misschien wel drie bijbaantjes heeft
om nog een beetje te kunnen leven. Tja, dan ligt de zaak toch weer wat
anders.
Daarom nodig ik de persoon van wie tien jaar geleden onder de
Prinsessetunnel in Enschede een fiets is gestolen op om zich bij mij te
melden. Ik zal het postuum goed maken door voor hem of haar een ander
rijwiel te ste?eh?aan te schaffen.
Hennie Talens.
