Iedereen is een potentiële fietsendief. Tenminste, zo bezie je iedere andere pedaleur zodra je eigen rijwiel is gestolen. Want de dief c.q. heler kan iedereen zijn, toch? M’n gestolen fiets is vast niet van de aardbodem verdwenen en zal zijn trouwe dienst heus wel aan een ander leveren.
Bovendien lees je wel vaker dat iemand een ander op z’n gestolen rijwiel ziet fietsen. Waarom zou mij dat niet kunnen overkomen? En dan is het wel zinvol om goed rond te kijken of ergens nog een onverlaat met stalen smoel op mijn voormalige karretje voorbijrijdt.
Ook ontwikkel je als fietsbenadeelde een antenne voor als een wees gestalde rijwielen. Er kan niet ergens een fiets onbeheerd staan, of ik werp er wel een blik op. Een stalling zoals bij het Enschedese station is helemaal een eldorado. Maar het is niet goed voor mijn geestelijk gestel om daar te gaan zoeken. Ook onbegonnen werk trouwens. Want er staan zoveel fietsen. Een termietenhoop waar je zonder passende tomtom geen weg kunt vinden. En een termietennavigatiesysteem is volgens mij nog niet uitgevonden.
Ik ben niet de enige die een tic heeft overgehouden aan de fietsdiefstal. Lezer Dick Wotte schrijft mij dat hij een medeslachtoffer is dat liever niks meer over gestolen rijwielen had willen lezen. Totdat hij er door mijn stukjes weer op was gefocust.
Hij had zich juist voorgenomen om nooit weer zijn humeur te laten bederven door de fietsdiefstal die hemzelf ook is overkomen. Maar toen hij naar de supermarkt ging, kon hij het niet laten toch rond te kijken of bij de gestalde karretjes niet toevallig ook zijn ontvreemde fiets stond.
,,Het wordt een dwanggedachte,’’ schrijft hij. ,,Zou je daarvoor hulp kunnen krijgen? Fietsgejatslachtofferhulp? Ik informeer meteen bij mijn zorgverzekeraar. Ik merk trouwens nu ook dat erover praten of schrijven al helpt. Ga dus toch maar door met je stukjes.’’
Nou, Dick, we kunnen wel een zelfhulpgroep oprichten. Want ik ken geen deskundigen die zijn gespecialiseerd in fietsrouw en hoe daar mee om te gaan. Ik denk dat we maar eens een avond moeten beleggen voor posttraumatische gefietsdiefde medestanders. Want gedeelde smart is halve smart. Ook al koop je er verder niks voor. Geen nieuw karretje noch een legaal tweedehandsje.
We kunnen het dan hebben over het organiseren van een stille tocht, het inschakelen van een helderziende of het inroepen van de hulp van Patrick van der Eem die met een verborgen camera op een geprepareerd rijwiel met zijspan een fietsendief een bekentenis ontfutselt. We kunnen zo’n avond afsluiten met koffie en cake en het tekenen van een condoleanceregister.
Dick, je hebt gelijk. Erover schrijven helpt. Maar ik had liever m’n fiets terug.
Hennie Talens
Sorteer reacties
