Er zijn ergere dingen dan fietsendiefstal. Zoals je broek die in de brand staat als je naar het toilet wilt. Het is een hypothetisch voorbeeld, maar ik wil er maar mee aangeven dat je toch wel een beetje in de war bent als je fiets is gejat. Want dan is er werk aan de winkel. Zoals: je buren waarschuwen dat er een onverlaat rondloopt die het heeft gemunt op courante rijwielen, de verzekering inschakelen en aangifte doen bij de politie.
Nou kan dat tegenwoordig via internet. En dat klopt als het rijwiel
tenminste voor je huis of een winkel is geroofd. Maar is er sprake van
diefstal uit een woning, inbraak dus, dan moet je daarvoor toch naar de
sterke arm.
Of betrokkene dat had, weet ik niet. Toen ik me meldde aan de balie stond er
een aardig persoon. De politiefunctionaris oogde niet als een type dat aan
de lopende band boeven in de boeien slaat. Meer iemand die, zonder uniform,
evengoed boormachines en behangstomers zou kunnen verhuren.
Maar dat zegt verder niks. Soms lijken mensen heel integer en lichten ze de
halve wereld op voor 50 miljard dollar. Misschien had de agent wel
onvermoede specialiteiten, zoals het bakken van een cake voor de verkiezing
van Beste Door Een Agent In Functie Gebakken Cake (BDEAIFGC) op het
jaarlijkse politiebal. Of wellicht was de politieambtenaar kampioen
armworstelen bij de kabouters of had de agent net het swaffelbrevet voor
beginners gehaald. Er is veel mogelijk.
Hoe dan ook, ik kreeg gewoon niet de indruk dat er na mijn aangifte
krachtdadig zou worden opgetreden. De politieambtenaar overhandigde me een
formulier waarop ik aangifte kon doen. Staande aan de balie. Beetje
ongastvrij, vond ik. Kwam ook enigszins ongeïnteresseerd over.
Nou begrijp ik wel dat de gemiddelde agent niet koud of warm wordt van de
zoveelste aangifte, maar wel van een lekkere overval of een fijne caferuzie.
Een journalist schrijft tenslotte ook liever een verhaal over een
fatsoenlijke misstand of stinkend gevalletje corruptie, dan een eenkolommer
over de rommelmarkt met ouwe meuk van kanariefokvereniging De Flierende
Fluiter uit Fleringen.
Koffie met gebak, een doosje tissues en iemand van Slachtofferhulp had ik
niet direct verwacht, maar enige interesse in de medemens tijdens een kopje
automatenkoffie in een stemmig verhoorkamertje, was welkom geweest.
Zonder verdere plichtplegingen vulde ik de aangifte in. Ik had tenslotte een
bewijs voor de verzekering nodig. Ondertussen ging het er in het kantoor
achter de balie nogal van af. De agenten hadden het naar hun zin en trapten
in de baas z’n tijd een lolletje. Agenten zijn ook maar mensen.
Een andere agent nam de aangifte in hoofdlijnen door, vulde hier en daar nog
iets aan, antwoordde dat fietsendiefstal in mijn wijk schering en inslag was
en dat ze hun best zouden doen om de fiets te achterhalen. Dat zei de agent
met de mond. Maar in de ogen las ik: die zien we nooit meer terug.
Reageren? h.talens@tctubantia.nl
Sorteer reacties
