Een en al zieligheid en koppigheid rond de Gerda.
De Tweede Kamer heeft zich gisteren op zijn allerkleinst en -bekrompendst laten zien. Doet een ministerie een poging tot verkleining van de Grand Canyon tussen burger en politiek, toont de Kamer zich nog kleiner.We moeten niet vergeten telkens de nieuwe generaties op de hoogte te brengen van hoe het er op de boerderij aan toegaat. De laatste geslaagde poging, van Paul van Vliet en zijn Airwick-strontspray, stamt alweer uit 1972.
Een glossy is een erg leuke vorm om de terreinen waarop het ministerie zich beweegt voor arbeiders, burgers en buitenlui te verklaren. Het werkt gewoon goed om dat aan een persoon op te hangen. Zet een foto van een anoniem weiland op de cover en niemand die het leest.
Gerda, goede naam. Een naam waar je het geluid als vanzelf bij hoort: klompen in verse koeienpoep. Geen wonder dat ze geen zin had in een knieval.
Gerda zelf is bij uitstek geschikt om op het omslag te zetten. Ze is niet alleen de minister, maar ze heeft ook hetzelfde blonde kuifje als haar genummerde zusters wier melk wij ook deze ochtend weer bij het ontbijt nuttigen.
Wat ik nou niet begrijp is waarom de Gerda alleen zat bij een drietal damesbladen. Dat soort persoonlijke voorkeuren zou geen rol mogen spelen. En wat moet ze met drie exemplaren?
