Niet debatteren, maar stellingen poneren Wilders is een meester in parlementair belletje trekken: hij roept iets controversieels en kijkt hoe andere politici verontwaardigd over elkaar heen buitelen.
Vervolgens is hij onbereikbaar voor commentaar.Tegenstanders devalueren
Voormalig minister Ella Vogelaar kreeg al een keer te horen dat ze 'knettergek' was. Wilders deinst er niet voor terug politieke tegenstanders weg te zetten. Een bloemlezing: over Alexander Pechtold (D66): 'Teflonbuikspreekpop'. Over Minister Jacqueline Cramer (Milieu): 'Al Gore-papegaai'. Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken): 'Che Guevara van het Binnenhof.'
Praten in superlatieven
Wilders heeft de overdrijving tot kunst verheven. Woorden als 'slecht' of 'fout' gebruikt hij amper, liever spreekt hij van 'prietpraat' of noemt hij dingen 'krankzinnig', 'schandelijk' of 'walgelijk'. Beroemd werd zijn uitspraak 'tsunami van islamisering'.
Totale controle
De PVV is Wilders en Wilders is de PVV. Hij is het enige lid; van partijdemocratie is geen sprake. Hij leidt zijn fractie met strakke hand. Hij zegt 'LPF-achtige toestanden' te willen voorkomen.
Niet openstaan voor argumenten Vasthouden aan het eigen gelijk is meer politici niet vreemd. Maar Wilders maakt het vaak bonter dan de rest. Praktische bezwaren schuift hij ter zijde. Een goed voorbeeld daarvan was zijn voorstel voor een 'kopvoddentaks', een belasting op hoofddoekjes. Op de vraag hoe hij de controle daarop zou gaan organiseren, gaf hij geen antwoord. In zijn tegenbegroting had hij het plan niet doorgerekend.
