Als het leven Nouri (24) even te zwaar werd, zette hij de computer aan om een spelletje te spelen.
Het was voor hem de perfecte manier om de realiteit te ontvluchten. "Ik ben begonnen met het spelen van games omdat er in mijn leven dingen gebeurd zijn waar ik liever niet constant aan wil denken", vertelt Nouri in het nieuwe boek 'It's all in the games' van verslavingsdeskundige Herm Kisjes en medeauteur Erno Mijland.Nouri kon nauwelijks van de computer loskomen. "Op een bepaald moment deed ik het te vaak, waardoor ik vrienden en vriendinnen ben verloren. Nee, mijn sociale leven ging er niet op vooruit." Volgens onderzoeksinstituut IVO is bijna tachtig procent van de Nederlandse jongeren in de eerste vier klassen van het middelbaar onderwijs wekelijks of vaker bezig met het spelen van videospelletjes. Kinderen leren spelenderwijs Engels, omdat dat vaak in de spellen de voertaal is, ook leren ze in oplossingen denken. Videospelletjes spelen heeft zeker positieve effecten, betogen Kisjes en Mijland in hun deze week gepresenteerde boek.
Maar er is een schaduwzijde. Uit onderzoek van de Universiteit van Amsterdam (UvA) blijkt dat in Nederland zo'n twintigduizend jongeren, vooral jongens, verslaafd zijn aan games. Meestal spelen er andere problemen - pesten, eenzaamheid, thuissituatie - waardoor een tiener zijn toevlucht zoekt in een virtuele wereld.
Het probleem blijft grotendeels verborgen omdat maar weinig verslaafden professionele hulp zoeken. "Wij zien ze pas als het echt de spuigaten uit loopt", zegt Eric de Vos van Verslavingszorg Noord-Nederland. "Een gameprobleem openbaart zich langzaam. De verslaving begint klein zonder dat iemand het door heeft." De meeste instellingen krijgen tien tot dertig jongeren per jaar binnen. "De verwachting is dat het aantal probleemgebruikers gaat toenemen", schat een zegsman van Arkin (voorheen JellinekCentrum) in. "Nu gaan veel jongeren nog vooral naar gespecialiseerde klinieken." Privéklinieken als Smith & Jones en CrisisCare in Amsterdam behandelen al enkele jaren jongeren die hun gamegedrag niet in de hand hebben.
De reguliere instellingen voor verslavingszorg haken daar nu langzaam bij aan. Novadic Kentron heeft sinds deze zomer een specifieke aanpak voor probleemgamers en IrisZorg houdt er rekening mee dat bij de nieuwe jeugdkliniek van de instelling zich jongeren en ouders zullen melden voor obsessief gamen. Maar voor een specifieke behandeling is het nog te vroeg, aldus een woordvoerster van IrisZorg. "Een grote groep zit zonder hulp thuis", zegt Dick Trubendorffer, oprichter van Crisiscare. "Wij zien een klein stukje van de ijsberg. Negentig procent zit onder water. Maar het zijn voornamelijk de ouders die iets kunnen doen om problemen te voorkomen." Ouders zien wel dat hun kind heel lang achter de spelcomputer zit en 'weg is van deze wereld', maar weten vaak niet hoe ze moeten ingrijpen, weet Peter Nikken. De media-opvoedingsdeskundige van het Nederlands Jeugdinstituut (NJi) ontdekte dat zestien procent van de ouders die hij ondervroeg zich zorgen maakt. "Je kan gelijk in de gordijnen klimmen als je kind gamet. Maar beter is eerst te kijken hoe vaak hij het doet, wat hij speelt en of hij blijft doorgaan", zegt Martin Reddemann van zorginstelling Novadic Kentron. Ouders moeten vragen stellen, interesse tonen. "Waarom speel je dit spel? Wat beleef je daar? Wat is er leuk aan? Kijk of het kind ook nog interesse heeft voor andere dingen. Dat is een goed teken."
Gamer Steph Jansen (30) speelde vroeger ook abnormaal veel, zelfs zijn schoolprestaties leden eronder, maar beschouwt zich niet als verslaafde."Ik heb met mezelf afgesproken geen 'nee' te zeggen wanneer vrienden willen gaan zwemmen. Gamen is heel leuk, maar met mate."
