Jansen Steur Archieffoto: Reinier van Willigen
Hij straalt als een generaal na een met glans gewonnen veldslag. Woensdavond
half tien; Yme Drost staat in de hal van het Enschedese politiehoofdbureau.
Daar heeft hij, met 32 uitgenodigde slachtoffers van de te vervolgen
neuroloog Ernst Jansen Steur, net gehoord dat bovendien een gerechtelijk
vooronderzoek (gvo) tegen het Medisch Spectrum Twente wordt geopend. Dat is
het échte nieuws.
De Hengeloër maakt meteen de volgende slag. "Het openen van dit
gvo is geen doekje voor het bloeden. Dit betekent dat het ziekenhuis
vervolgd zal worden. Het GVO is een voorbode. Hiermee kondigt de officier
van justitie, die ik professioneel en uiterst behoedzaam heb horen
formuleren, aan dat er richting het MST wat gaat gebeuren. Een heel goed
signaal."
Terecht, stelt hij. "Het ziekenhuis had Jansen
Steur moeten stoppen. We hebben het over een specialist die volgens de
commissie Lemstra twaalf jaar heeft gedisfunctioneerd. Het ziekenhuis heeft
daarin ernstig gefaald."
Naast hem stopt Freddy de Haan een
pijp. Tijd om zijn Zippo te gebruiken heeft de ex-politieman amper. De
camera's van TV Oost en SBS wachten. De Enschedeër, door Jansen Steur ten
onrechte tot Alzheimerpatiënt bestempeld, is dik tevreden, hoe triestmakend
zijn martelgang ook was. Ook De Haan focust op eventuele vervolging van het
ziekenhuis. "Daar zijn ook de nodige fouten gemaakt. De Raad van
Bestuur heeft veel laten liggen. Na het vertrek van Jansen Steur mocht een
andere neuroloog nergens over praten."
In een hoekje van de
hal, afgeschermd door haar man die haar knuffelt, vecht Renske Ekkelboom
vergeefs tegen haar tranen. "Ik ben helemaal kapot", zegt ze door
haar tranen heen in haar rolstoel. " Het is mooi dat het ziekenhuis
misschien niet buiten schot blijft. Maar voor mij blijft het wel zuur dat de
personen die er toen werkten er niets van gaan voelen. Zijn medecollega's
bijvoorbeeld, die toch ook hebben geweten wat er aan de hand was? En de
bestuurders?"
Andere slachtoffers komen haar troosten. Renskes
man dringt aan om nu maar snel weg te gaan. "Het wordt allemaal even te
zwaar."
Ineke Damink is kort daarvoor wel stralend uit de
bijeenkomst gekomen. " Vooraf had ik gezegd: als ik lachend naar buiten
kom, dan is het goed nieuws geweest. En zie. We zijn eindelijk serieus
genomen. Aan de andere kant zou het wel zuur zijn als het MST wordt
vervolgd, maar niet persoonlijk de bestuurders van toen. Er werken nog
steeds mensen in het ziekenhuis die hebben geweten wat er aan de hand was.
Ik snap maar niet dat die kunnen blijven zitten, terwijl wij met de
levenslange littekens zitten." Damink zou volgens de neuroloog
Alzheimer hebben. Hij velde zijn diagnose 'uit de losse pols'. Ze droomt
daar nog heel vaak van. "Maar vanavond slaap ik vast goed."
Wim van Losser - ook ten onrechte tot Alzheimerpatient verklaard - is vooral
opgelucht dat er een onderzoek komt naar het ziekenhuis. "Dat Jansen
Steur de dans niet meer zou ontspringen was wel duidelijk. Maar ik heb
altijd gezegd: het ziekenhuis is zeker zo schuldig. Als dan de toenmalige
bestuurders daarbij toch vrijuit gaan, het zij zo. Dat is het recht. Maar
hoe je het ook bekijkt. Zij krijgen toch een flinke tik over de vingers."
Persofficier Elly Heus 'sluit niet uit' dat uiteindelijk toch
individuele oud-bestuurders nog verdachte worden. "We weten niet wat we
nog gaan tegenkomen."
Politierot Ed Reinshagen, die 46 jaar
ervaring inbrengt en met het Tolteam de vuurwerkramp natrok, leidt dit
onderzoek. De zestiger loopt de trieste en bizarre gangen van een neuroloog
die het spoor finaal bijster raakte en een ziekenhuistop die de andere kant
opkeek, na met vijf à zes collega's. Ze checken nu eens geen moord, maar
duiken in medische missers, in wittejassencriminaliteit. Een andere wereld.
Reinhagens team is nog maanden bezig; de strafzaak tegen Jansen Steur dient
niet voor voorjaar 2010. "Dit is geen doorsnee rechercheonderzoek. We
kunnen niet zonder expertise van buitenaf. Ik ben tenslotte geen dokter."
