Foto: Alberto Gomes
Foto: Alberto Gomes
1/2
ENSCHEDE - Tobi Badart-Damhuis had het plan al lang in haar hoofd. Ze hoorde veel klachten over de zorg en ze zag zelf de afgelopen jaren ook een reeks misstanden. Ze richtte een Hyve op die inmiddels meer dan 6000 leden heeft. Mensen spuien daar massaal hun ongenoegen over misstanden in de zorg.
Zie ook:
Uit betrokkenheid besloot de 55-jarige de website op te zetten onder
het motto: ik baal van de tekorten in de zorg. Daarvoor maakte ze gebruik
van het vriendennetwerk op het internet: Hyves. Op 15 januari, het was laat
in de avond en kort voor het slapen gaan, maakte ze snel nog even een pagina
aan op die site.
,,Toen ik de volgende ochtend wakker werd en op de site keek - ik
verwachtte er nog niet direct zo veel van - stonden er al honderd reacties
op! Ongelooflijk." En nu, een week of zes later, zijn er al meer dan
6000 mensen lid geworden van de site. Mensen uit het hele land melden zich
om over hun frustraties en ergernissen met betrekking tot de zorgverlening
in Nederland te vertellen.
,,Die mensen hebben met elkaar gemeen dat ze de zorg alsmaar verder
achteruit zien gaan. Het werken in de zorg wordt er bepaald niet leuker op.
Dit moet de grootste Hyves-site van Nederland worden, waarop mensen hun
grieven kunnen spuien. Heel Nederland is bekend met het probleem. Het wordt
ook hoog tijd dat er iets gebeurt", zegt ze ambitieus.
Maar
hoe gaat ze dat aanpakken? "De regering moet inzien dat de zorg een
belangrijk onderwerp is en dat er meer geld in geïnvesteerd moet worden.
" Daarvoor wil ze tal van acties opzetten, zoals flyers ronddelen in
steden in diverse provincies.
Uiteindelijk wil Tobi een aansprekend aantal leden via de site aan
zich binden en genoeg handtekeningen verzamelen om straks in Den Haag in elk
geval een petitie te kunnen aanbieden aan de Tweede Kamer. En dan misschien
afgescheept worden? ,,Ik wil het proberen", zegt ze standvastig.
,,Er moet meer geld naar de zorg, want zo kan het niet langer. Onder druk van de personeelstekorten worden veel fouten gemaakt. Fouten met de verstrekking van medicijnen bijvoorbeeld. Dan krijgen mensen het verkeerde doosje in handen. Of bij de insuline-injectie wordt een verkeerde spuit gebruikt, of er worden wisselende hoeveelheden insuline ingespoten. De werkdruk neemt steeds meer toe en ook het aantal fouten."
,,De instellingen zeggen dat ze geen geld hebben voor extra personeel,
daar moet dus iets aan gedaan worden. Er zijn geen vacatures in de zorg,
jaarcontracten worden niet verlengd. Collega's lopen op de toppen van hun
tenen. We moeten te hard werken, we moeten ons altijd maar flexibel
opstellen. Er is daarom meer ziekteverzuim. Als een collega ziek wordt,
moeten anderen dat werk erbij doen. Dan is het net een kwartetspel: wie
heeft nog tijd om dat en dat te doen? Eigenlijk niemand, maar je pakt dat
werk toch maar op. In de zorg moeten steeds minder mensen hetzelfde of juist
meer werk doen."
,,De cliënten zijn ontevreden over de haast die zorgverleners hebben.
Een voorbeeldje: er is voor de bewoners in een instelling een plaspauze
tussen tien en half elf. Als iemand om tien voor tien moet plassen is er
geen tijd om te helpen. Die persoon moet tien minuten wachten. Dat kan niet!
Moet je dan tegen een ouder persoon zeggen: 'Laat maar lopen'."
,,Dat is mensonterend. Maar die oude mensen durven niks te zeggen tegen de verpleging. Het is echt te triest voor woorden. Mensen die oud, ziek of gehandicapt zijn hebben recht op een goede verzorging. Als ik met mijn website daar een beetje aan kan bijdragen, dan is de actie al geslaagd. En: ik laat me niet zomaar uit het veld slaan."
Voorheen werkte Badart-Damhuis zelf in een verpleeghuis, een
bejaardencentrum en in behandelpoli's en ze kan dus meepraten over het
niveau van de zorgverlening aan bed en bij mensen thuis. "Ik zie de
laatste tijd veel huilende collega's en cliënten die alsmaar meer klagen.
Het wordt te veel. De personeelstekorten in de zorg zijn enorm. De werkdruk
is gigantisch. Triest!"
‘Het moet anders’
‘Zorg in ‘Zorg in vernieling’vernieling’
„Ik merk helaas net zoals iedereen dat we de echte tijd missen om naar de bewoners te luisteren. Ik probeer dit wel en moet dan soms iets laten liggen. Ik denk dan maar weer: misschien zien ze dan dat het anders moet, maar helaas is het nog steeds niet opgemerkt. Behalve alle ontberingen die mensen hebben vanwege hun ziekte of handicap, zijn er dingen nodig die hun leven aangenaam maken. Zoals een praatje maken.”
„Alles wordt wegbezuinigd, alles wordt opgelost met vrijwilligers. Niet dat deze mensen het niet goed doen, maar het is zo jammer dat er zo veel arbeidsplaatsen verloren gaan. Ik kan mij hier soms erg boos over maken, maar ja, dat helpt niks. We hebben momenteel veel stagiaires, die zijn lekker goedkoop. Waar zijn we toch mee bezig? De zorg wordt zo de vernieling in geholpen. Waar betalen wij die belasting dan voor?”
‘Nederland te klein’
‘Geen vervanging’
„Een nachtdienst bestaat bij ons uit twee personen. De één heeft vier verdiepingen met mensen, de ander vijf. Er moet dan gelet worden op 125 bewoners. Niet echt super. Schandalig wat de zorg kost en wat de bewoners er voor terugkrijgen. Als dit een andere doelgroep zou overkomen, zou Nederland te klein zijn, maar deze groep kan zichzelf niet laten horen. Dure directeuren en managers pakken het grootste deel van het budget.”
„Denk je eens in dat je moeilijk praat en je wilt wat vertellen. Jij knikt maar een beetje, omdat de tijd te kort is om goed te luisteren en om hem te verstaan. Ik werk nu al twintig jaar in de zorg en tegenwoordig is de bezetting niet meer het probleem van de leidinggevende, maar van de collega’s. Vakantie? Overleg maar met je collega’s! Ziek? Ja, sorry, geen vervanging. Late dienst en ziek? Dan mag de dagdienst dat oplossen.”
‘Ongelukkiger’
‘Geen vakantie’
„Mensen tussen de tachtig en negentig jaar krijgen weer een broodtrommel op de kamer en smeren hun eigen brood. Voorheen kreeg men brood gesmeerd en wel aangereikt. Na de avondmaaltijd zitten ze op hun kamer. Er is geen geld voor een avondinvulling. Af en toe naar buiten gaan is er niet bij, of men moet een indicatie voor ‘meerzorg’ hebben. Mensen voelen zich ongelukkiger hierdoor en krijgen meer depressieve klachten.”
„Sommige van mijn collega’s waren zelfs bereid op zon- en feestdagen voor nop een achterwacht te draaien, omdat er anders niet genoeg personeel is als er iemand door ziekte uitvalt. Met het personeelstekort en veel zieken vanwege griep zijn we bereid erg veel te werken, want er moet toch gezorgd worden voor mensen. Maar het gaat ten koste van onze eigen gezondheid. We kunnen niet eens drie weken vakantie krijgen.”
‘Wc’s schoonmaken’
‘Diep, diep triest’
„We moeten weer de afdeling schoonmaken, er komt geen schoonmaakploeg meer. De wc’s, slaapkamers, alles moeten we doen. Waar blijft de aandacht voor de cliënten? Zij worden de dupe. Intussen staat de leiding raar te kijken van het hoge percentage aan ziekteverzuim. Nu mogen we maar twee weken zomervakantie in plaats van de gebruikelijke drie. Vanwege het personeelstekort. Op deze manier hoeft het van mij niet meer.”
„Steeds meer werk in kortere tijd. En drie keer raden wie hier het meest last van hebben en er niks tegen kunnen doen? Wij als personeel hebben het gevoel dat we ons werk niet kunnen doen zoals we zouden moeten doen. Diep, diep triest. Ik ben een herintreder en zie de kwaliteit van de zorg achteruithollen. We kunnen er zelf niets tegen doen, behalve actie voeren. Dat is de enige manier om aandacht te vragen.”
Sorteer reacties
