EERBETOON HELLENDOORN - Een grote Amerikaan staat voor De Lantaarn geparkeerd.
Een jongen en een meisje zitten op een bankje in de zon met de rug tegen de muur van het muziektheater. Hij: cowboylaarzen, zwart vilten hoed, plastic koffielepeltje in de mondhoek, een gitaar tokkelend. Zij: zwarte zonnebril, mooi krullend haar. Ze zingen Johnny Cash. "Wat een stemmeke heeft dat meisje", constateert een man in 't zwart.Zwart was gepast. In Hellendoorn had gisteren een eerbetoon plaats aan de vijf jaar geleden overleden Johnny Cash, bijgenaamd 'the man in black'. 's Middags draaide het om het ophalen van herinneringen van liefhebbers die op de Europese fanclubdag afkwamen. 's Avonds bleek hoe levend de muziek nog altijd is. Tot in de kleine uurtjes waren er optredens: Ring of fire, Folsom prison Blues, Hurt, Walk the line...
Voor organisator Frank Satink is een wens uitgekomen waarmee hij al rond loopt sinds hij op Schiphol uit het vliegtuig stapte na een reis door Marokko en een grote foto van Cash in de krant zag staan. Dood. Hij kende zijn muziek, wist van zijn leven tussen muziek, drugs, drank, concertzalen en de bak - 'een romantisch verhaal eigenlijk', zegt hij. "Ik ben me toen nog meer in hem gaan verdiepen en ben vooral gegrepen door zijn American Recordings. De eenvoud, geweldige nummers, recht uit het hart, beter dan Bob Dylan misschien wel. Wat die van hem zou kunnen leren? Dat je eerder dood moet gaan. Nee, misschien komt hij nog eens met enkel de gitaar."
De muziek leeft, maar de man met de zeis is op een vreemde manier in Hellendoorn aanwezig. Jan Flederus vertelt dat hij steeds vaker verzoekjes krijgt om een cd samen te stellen van Cash-nummers voor een begrafenis. "Ik doe dat graag", zegt de voorzitter van de Johnny Cash fanclub. "Mensen helpen met muziek". Het liefst put hij uit het laatste album van de American Recordings: de gospels waarin je de dood naderbij hoort sluipen, zijn wat hem betreft het beste dat Cash heeft gegeven.
Ooit was hij bij een concert van de meester in Dresden. Midden in het optreden vertelde Cash dat zijn grootste fan aanwezig was. Hij vroeg Jan wat hij wilde horen. Jan vroeg om It's no secret. Een gospel. Hij stond op en trok per ongeluk de stekker uit zijn recorder. Gelukkig namen andere fans het op.
