De nacht van kunst, muziek en theater in Enschede beloofde alle zintuigen prikkelen. Dat gebeurde. Zowel in het Rijksmuseum, de Grote Kerk en in het opgeleefde Roombeek. "Toch wel verdomde mooi", sprak Jules Deelder plechtig.
KUNST ENSCHEDE - Deelder is Deelder. Hij zou zaterdagavond iets doen met de kunstwerken van Pjötter Muller in het museum. "Maar ja, ik zie ze ook net voor het eerst. Echt wel leuk werk, hoor. Maar wat ken ik d'r over zegge." Dus wordt het voorlezen uit eigen werk met zwarte kaft. "Langs de ijzeren lucht, de wanhoop gevangen. Oorverdovend tableau in een lift omhoog", klinkt het wat lispelend tussen de gaten in zijn gebit. En met een lach naar zijn toehoorders: "Ja, ik weet ook niet waar ik het vandaan haal, hoor. Maar ik vind het wel passen bij die kunst van Pjötter", zegt hij wijzend op een 'eenzaam huisje op een berg'. Als de eerste sessie erop zit stelt hij tevreden vast: "Zo kom ik daar altijd mee weg." Dat is de poëzie van de nacht.
Maar de winderige kunstnacht brengt ook 17e eeuwse canzonetten, tussen de werken van Joseph Benoit Suveé. En multimedia-kunst van Arno Peeters, een techno-pionier. Tussen de oude meesters worden de museumbezoekers getracteerd op mysterieuze, niet te definieren geluiden uit heden en toekomst. Bezoekers blijven even verward staan in de soundscapes.
Tot een uur of tien gaan de voorstellingen daar door. Onderwijl beginnen er enkele wandelingen naar de wijk Roombeek. In het historische trafohuisje is er gitaarmuziek. In de prestigieuze Museumlaan ligt een kleine kajuit. In deze nacht zonder sterren, geven de kaarsen voor de boeg het bootje een legubere aanblik. In de boot wordt het griezelverhaal verteld door een aangespoelde stem, die opklinkt uit glazen potjes. Het gegil van drie leerlingen van het Stedelijk Lyceum Kottenpark scheert ver door de duisternis. "Het was echt heel eng", bezweren Kilian, Jelle en Machiel. Hun vijftien klasgenoten willen nu ook, maar er kunnen er maar drie per keer in het bootje. En er is geen tijd. Ze moeten nog zingen voor de bezoekers van de nacht. Bij wijkbewoonster Yvonne Oude Wolbers. Ze heeft voor de wandelaars haar woning beschikbaar gesteld voor een huiskamerconcert. Dat is vooraf nog even aanpakken. Eethoek eruit, vloerkleden erin. Het huis is splinternieuw, de houten vloer idem. Oude Wolbers is als de dood dat daar wat mee gebeurt. De Afrikaanse liedjes die de scholieren laten horen, verdrijven het doembeeld.
Diezelfde liedjes laten de scholieren horen in de bus die de bezoekers naar de Grote Kerk brengt, waar de nacht wordt afgesloten. Daar wacht Spaanse muziek, opnieuw multimedia kunst, dans en het dansfeest van Wicked Jazz Sounds, populair op festivals als Lowlands.
Deelder heeft daar ook wel trek in. "Vroeger kwam ik best veel in Enschede. Ik vind Enschede wel wat op Rotterdam lijken. Allebei proletenstad. Arbeiders, niet dan?"
Sorteer reacties
