Mede dankzij de klaviervirtuozen Jan Vayne (linksonder) en Martin Mans zong het Rijssens Mannenkoor voor een uitverkochte kerk. foto: Emiel Muijderman
RIJSSEN - De Dionysiuskerk, plaats van handeling van het Krokusconcert van het Rijssens Mannenkoor, was uitverkocht. Waarschijnlijk hadden de klaviervirtuozen Martin Mans en Jan Vayne hier een groot aandeel in. Ook aan het concert leverden Mans en Vayne een groot aandeel: ze verzorgden de begeleidingen van de koorstukken en speelden vier intermezzi: twee improvisaties en twee quatre-mains pianowerken.
De grootte van het Rijssens Mannenkoor was indrukwekkend. Ze produceerden als geheel een prachtige klank, die vooral goed te horen was in het enige onbegeleide werk van de avond, de spiritual ‘Livin’ Humble’. De tenor Ard Kamphuis wisselde schijnbaar moeiteloos van rol, van een van de vele koorleden tot solist.
Hij wist zijn stem in de soli dusdanig aan te passen dat hij over het koor heen zong, ook als hij niet de hoogste partij had. De grootte van het koor leek echter ook een zekere logheid met zich mee te brengen. Tijdens het blokje van ‘When the Saints’ wilden de dirigent Freddy Veldkamp en de pianist Jan Vayne sneller dan (een deel van) het koor, waardoor een rommelige indruk ontstond. Voor zo’n bekend nummer was dat een zeer ongewenst effect.
Het koor zong vijf blokjes met licht-klassieke muziek, waarin Jan Vayne steeds verbindingen speelde tussen de afzonderlijke nummers. Het programma liep zo lekker door en er kwam een mooie eenheid in de blokjes. Tegen het eind van het concert liet het koor horen hoe mooi het kan klinken in ‘Nothing is impossible’, waarin solist Kamphuis wederom een grote bijdrage had.
Jan Vayne en Martin Mans speelden een ‘klassiek festival’ en een ‘populair festival’ op orgel en piano. Tot mijn verbazing werd het thema van ‘De Fabriek’ en ‘Hey Jude’ van de Beatles tot het klassiek genre gerekend. Ook kwam ‘Zij gelooft in mij’ langs.
Jan Vayne was degene die de harmonieën uitploos tot reeksen snelle noten, Martin Mans voegde met zijn kistorgel steeds nieuwe klankkleuren toe. Hun samenwerking als quatre-mains duo met werken van Brahms en Eilenberg leverde op zich spectaculair hoge tempi op.
De virtuozen vlogen echter danig uit de bocht. Het publiek was tevreden met het hoge aantal noten per minuut en de heren waren handig genoeg om er snel weer in te komen, maar echte virtuozen spelen een stuk minder slordig.
Sorteer reacties
