Klik hier voor een vergrotingDENEKAMP - Het vertrek van burgemeester Willeme lijkt onafwendbaar. Een groot deel van de bevolking vraagt zich af hoe het zover heeft kunnen komen en of het niet anders had gekund.
Zie ook:
De vraag komt op of het niet helemaal anders had kunnen lopen. Als de wethouders bijvoorbeeld op tijd aan de bel hadden getrokken, omdat ze de werkwijze van Willeme niet zagen zitten? Dat ze niet de teamplayer en coach in hem zagen, die hij in hun ogen had moeten zijn. Waren de problemen met het ambtelijk management niet te voorkomen geweest als de betrokkenen elkaar niet eens diep in de ogen hadden gekeken? Kortom, waren die moddergevechten, die pijnlijke motie van wantrouwen na een mooie staat van dienst, dat schisma in de raad omdat er nog wat rekeningen uit het verleden vereffend moeten worden, niet te voorkomen geweest? Achteraf zouden veel van de betrokkenen bij dit koningsdrama de klok misschien best willen terugdraaien. Zeker nu onder het volk de oproer kraait. Is het te laat voor een nieuwe start?
De bestuurscrisis in Dinkelland is zo'n typisch conflict met alleen maar verliezers. Ook met meerdere 'schuldigen'. Willeme mag worden aangerekend dat hij onvoldoende en niet op tijd heeft onderkend dat zijn optreden en manier van werken weerstanden oproept. De burgemeester is een begenadigd bestuurder. Eigenlijk zijn vriend en vijand het daarover eens. Willeme als persoon heeft verschillende kanten. Hij is soms ongenaakbaar, afstandelijk, hard, arrogant, rancuneus en ijdel. Maar hij is ook sociaal bewogen, behulpzaam, emotioneel betrokken en bij tijd en wijle gewoon erg aardig. Willeme is een echte burgemeester als het gaat om de betrokkenheid bij Dinkelland en zijn bewoners. Vijftigjarige bruidsparen, honderdjarigen, jubilarissen, sleuteloverdrachten of gala's met carnaval, concerten, toneelvoorstellingen of wedstrijden van plaatselijke sportclubs, Willeme is er altijd.
Maar Willeme is er ook als Jan Smit dreigt te komen om een gemeentehuis te openen, als een rapper als Ali B op het podium staat, of als er een 'eerste steen' met inscriptie moet komen in dit fraaie nieuwe bouwwerk. Het kan soms wel wat minder. Wat is er tegen om andere harde werkers de lof te geven die ze verdienen, want is het niet een mooi gebaar om soms een stapje opzij te gaan?
De wethouders zijn alle drie nog jong en onervaren in deze professie. Ze willen zich profileren en hun stempel drukken op het beleid. Dat gaat met horten en stoten. Ze voelen zich teveel alleen gelaten in de politieke slangenkuil, maar vergeten dat ze zelf gekozen hebben voor het 'vak' van wethouder. Ze vergeten dat hoge bomen veel wind vangen en dat de praktijk een harde leerschool kan zijn. Ook vergeten ze met enige regelmaat dat ze in het nieuwe duale stelsel een andere positie innemen dan in het oude politieke systeem.
Het gebrek aan vertrouwen dat er uiteindelijk is ontstaan, had - mits tijdig onderkend - niet fataal hoeven te zijn. Als er vooral maar meer respect voor elkaar was geweest. De wethouders hebben de fout gemaakt door Willeme, zoals hij het zelf heeft ervaren, voor het 'vuurpeloton' te zetten en de burgemeester had zich nooit moeten verlagen tot een veel te persoonlijk getinte tegenaanval. Misschien had er van hogerhand wel eerder ingegrepen moeten worden. Een personal coach, een mediator, een nestor in de raad, een commissie van wijze mannen. Mogelijkheden om dit soort conflicten in de kiem te smoren of in elk geval niet te laten escaleren zijn in ruime mate voorhanden. Nu lijkt het allemaal te laat. Ondanks die 'unanieme begroting'. De stellingen zijn betrokken, de messen zijn geslepen, het volk mort. Dinsdag volgt het voorlopige eindspel van dit drama. Daarna is het woord aan de Commissaris van de Koningin en de minister. Wat er dan volgt?
Sorteer reacties
