HENGELO - „Het pand aan de Beekstraat is nog helemaal in originele staat”, vertelt Herbert Troelstra van het Historisch Museum. „Dat geeft toch net iets meer uitstraling aan een museum.”
Het pand zit een beetje verscholen aan de Beekstraat, maar als voorbijgangers goed kijken blijkt al snel dat het Historisch museum Hengelo zich op een unieke locatie bevindt.
Op een plaque naast de zware houten voordeur staat de geschiedenis van het gebouw te lezen. Het pand waar in 1973 voor het eerst een oudheidskamer werd ingericht is de enige overlevende van de ‘oude brink’.
Het rijksmonument was oorspronkelijk een winkelwoonhuis dat in 1881 werd verbouwd tot herenhuis. De laatste bewoner, Elisabeth Wilmink van Benthem, overleed in 1973 op 99-jarige leeftijd. De Stichting Oald Hengelo kocht het pand daarop van de erven en het Historisch museum was geboren.
„In 1995 heeft het museum een eigentijdse uitbreiding gekregen”, vertelt Herbert Troelstra, een van de twee mensen die volledig in dienst is. Door een glazen voorgevel wordt het museum betreden. „In de nieuwe vleugel is er een ruimte voor wisselende tentoonstellingen en een zaal voor lezingen en bijeenkomsten”, aldus Troelstra. Op dit moment is er een tentoonstelling te zien van kunstenaar Piet Verberne. De werken van de Hengeloër zijn nog tot eind deze maand te bezichtigen.
Via een smal paadje wordt het oude woonhuis en historisch museum bereikt. „Het pand is nog helemaal in originele staat”, vertelt Troelstra. „Dat geeft toch net iets meer uitstraling aan een museum.”
In de eerste ruimte staat een grote maquette van Hengelo uit 1905. Op een touchscreen verschijnt informatie over oude gebouwen en interessante locaties. Een overhangende beamer zorgt voor een lichteffect op de maquette. „Ons streven is om alles te blijven verbeteren. Daar horen ook technische hulpmiddelen bij.” Na een kijkje in de keuken uit de jaren dertig volgt de oorlogsruimte van het museum. „Een belangrijk onderdeel van de Hengelose geschiedenis”, vertelt Troelstra. „Ik vind het schokkend hoe slecht mensen vaak op de hoogte zijn van de gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog.”
In een glazen vitrine ligt een brief waarin iemand de politie attent maakt op het radiobezit van de buurman. „Die radio is niet gevonden maar de twee mensen die daar zaten ondergedoken zijn meegenomen.”
In de oorlogsruimte bevindt zich ook een kleine inloopkast. „Er hebben hier nooit mensen ondergedoken gezeten, maar zo zag een onderduikruimte er wel ongeveer uit.”
De volgende ruimte is op de eerste verdieping. In deze stijlkamer is onder andere koperwerk van G. Dikkers & Co te bezichtigen. Aan de achterzijde van deze kamer staat een schaalmodel van het oude raadhuis dat in 1962 moest wijken voor het nieuwe stadhuis.
Het pronkstuk van de Ripperdakamer is een voorstelling van Hengelo in de negentiende eeuw. Een reusachtige maquette laat zien hoe Hengelo er in 1821 als dorp uitzag.
Troelstra wijst Huys Hengelo en de oude Lambertuskerk aan. „Zo moet het er ongeveer uitgezien hebben.” De Lambertuskerk is na deze periode helemaal herbouwd en niemand weet precies hoe Huys Hengelo er uit gezien heeft, maar de maquette schetst een duidelijk beeld van Hengelo in 8121.
In een vitrine ernaast ligt een aantal voorwerpen van Huys Hengelo dat is gevonden bij opgravingen in 1996. „Bij deze opgravingen zijn de fundamenten van de zestiende-eeuwse havezate blootgelegd”, vertelt Troelstra.
Het Historisch museum wordt in de zomermaanden goed bezocht. Niet alleen door Hengeloërs maar vooral door toeristen, zegt Troelstra. „En de reacties die we krijgen zijn allemaal positief. We horen vaak van bezoekers dat ze het een erg mooi museum vinden.”
Sorteer reacties
