Jo Jansen, vierde van links zittend op de bult, met familie op het strand. eigen foto
Als het mooi weer was zei de vader van Jo Jansen altijd: „We gaan het strand in Scheveningen.” Zo gezegd, zo gedaan, de 89-jarige Hengelose was als kind geregeld te vinden op het strand in Scheveningen. „We woonden in Den Haag. We gingen dan lopend of met de tram naar het dstrand. We kregen een ijsje als we lopend gingen. Reisden we per trein, dan zat dat ijsje er niet in. Het geld werd dan aan het vervoer besteed. De foto is in 1924 gemaakt, ik was toen drie jaar”, vertelt Jo Jansen die vroeger ‘Jopie’ werd genoemd.
Jo’s geluk was dat ze nooit naar het strand hoefde te lopen. Van hun huis in Den Haag naar Schevingen was ruim een uur tot anderhalf uur lopen. Niet misselijk dus, vooral al je weet dat je die afstand ook weer terug moet. Jo Jansen: „Ik zat altijd in de bolderkar die voort werd getrokken door twee oudere broers. Mijn ouders hadden acht kinderen, ik was de een na jongste. Ik vond het heerlijk op het strand: het zand en de zee. Je groef een gat en speelde erin. We genoten met volle teugen. Vader stroopte zijn broek op en ging dan pootje baden in de zee. Pakte ik zijn hand vast en mocht ik ook in de zee. Spannend was dat. Ik had geen badpak, dat had niemand, dat was gewoon te duur.”
Jo, thuis Jopie genoemd, verhuisde naar Hengelo toen ze vijfenhalf was. „Vader was schoenmaker, moeder verkocht snoep en koekjes. Later stond ze jaren op de markt met lederwaren en fournituren. Ze maakten lange dagen. Ik heb nooit een zaterdagavond met mijn ouders gekend. In die tijd was de markt tot half tien ‘s avonds open. Dan kwamen ze om tien uur thuis en waren ze doodmoe. Maar, ik heb een heerlijke jeugd gehad. Als we eens in Hengelo een dagje uit met het gezin deden gingen we lopend naar het Deldsense bos waar we verder wandelden.” Maar, het strand, ja, dat vond en vindt Jo Jansen toch mooier. „Daar kan geen bos tegenop, ik ben bij wijze van spreken met het strand opgegroeid. Met mijn eigen kinderen ging ik regelmatig naar de speeltuin in de buurt, vooral als mijn man dienst had. Hij werkte bij de spoorwegen. Later gingen we wel eens met de auto naar Lutterzand. Dat is een schitterend gebied. En we hebben ook veel met de kinderen gefietst. We fietsten op zondagmiddag naar het Volkspark in Enschede. Maar, wel op tijd terug want we gingen niet laat aan tafel.”
