Het geocacheteam Sanozo zoekt bij de fabrikantenwoning ?t Annink aan de Drienerparkweg naar de volgende aanwijzing. Speurneuzen Guido (achter), Sandra (rechts) en hun dochters Nova (midden) en Zoë (rechts) van de Zweerde krijgen dit keer hulp van Natasja (links) en Milou. foto Carlo ter Ellen
Een modern soort schatzoeken dat overal gedaan wordt. In plaats van een kaart is bij geocaching de gps-ontvanger het belangrijkste hulpmiddel. Geocaching moet verslavend zijn. Of dat werkelijk zo is hopen we op een rustige zondagmorgen te ontdekken. Het schatzoekersterrein is de wijk de Grundel.
We hebben afgesproken met Guido en Sandra van de Zweerde die met hun dochters Zoë en Nova vanaf mei dit jaar officieel als geocacheteam ‘Sanozo’ staan ingeschreven. De Hengelose speurneuzen hebben in de afgelopen maanden al heel wat succesjes geboekt. Toch zijn nog niet alle caches in Hengelo en omgeving gevonden. Vandaag staat de multicache in de Grundel op de agenda waarbij we met vijf nieuwsgierige kinderen beginnen bij de gelijknamige school.
Guido heeft de zoekopdracht via de website www.geocaching.com uitgeprint en geeft een korte uitleg. „De route vind je niet met ga naar links of ga naar rechts”, vertelt hij. „Je gebruikt een gps (global positioning system, red.) die ons met een pijltje de weg wijst. Dat apparaat heeft contact met satellieten die je positie op aarde kunnen bepalen. Elk plekje waar je staat heeft een coördinaat.”
Het begint ons te dagen. We moeten de coördinaten vinden door onderweg vragen te beantwoorden waar getallen uit komen. Dat vergt een hoop rekenwerk, maar we gaan vrolijk aan de slag. De eerste vraag is een makkie, vinden we. Maar toch even goed de tijd nemen, want als we de vraag fout hebben dan stuurt de gps ons genadeloos de verkeerde kant uit. De cijfers die worden ingevoerd zijn goed. We komen bij het oude klooster, voor de paters ‘het Grundelhuis’, waar we de tweede vraag moeten beantwoorden. De wijk is voor ons bekend terrein wat het vinden van de opdrachtplekken makkelijker maakt. Aan de Drienerparkweg stoppen we bij ’t Annink, een fabrikantenwoning in Engelse landhuisstijl, zo leert ons de tekst op een bordje. Even verderop klinkt orgelmuziek uit een kerk bij de volgende halteplaats.
Hoewel de tocht best spannend is, met name voor de kinderen, is het wandelen rustgevend. Vogels fluiten er lustig op los en een van de jongste deelnemers maakt ons attent op twee slakkenhuisjes op ons pad. „Je ziet onderweg dingen waar je normaal langs fietst”, zegt Sandra. We passeren de HSV en lopen juist richting de sportschool als de gps hapert. ‘Battery low’ geeft-ie aan. En we hebben de schat nog niet gevonden! Gelukkig is captain Guido goed voorbereid: hij pakt snel de reservebatterijen uit zijn rugzak. De pijl wijst richting de overkant van de weg naar ’t Swafert. Tijd om onze begeleiders te trakteren op een ijsje.
We vervolgen even later onze weg langs het fietspad dat tussen het wooncomplex en de volkstuinen door loopt. Sommige mensen kijken verbaasd op als ze ons zien lopen. Zeker een puzzeltocht, moeten ze denken.
De spanning loopt op, want we naderen ons doel wanneer we een pad naar links inslaan. Eenden snateren ons tegemoet als we een bruggetje over gaan, maar hier zijn we te ver gelopen, we moeten een stukje terug.
De pijl wijst richting een struikgewas met brandnetels en wij zijn bijna allemaal in korte broek. Alleen Sandra heeft zich voorbereid op de bushbush. Voorzichtig wagen we ons in het dichte bosje, want we hebben er tenslotte heel wat voor over om de cache te vinden. Dat lukt na enig speurwerk en dat geeft een kick. De exacte plek verklappen we niet. Er is maar een manier om erachter te komen waar de cache is verstopt?
Geocaching is een buitenspel waarbij een gps-ontvanger wordt gebruikt om een cache (schat) te vinden. Via www.geocaching.com kan een team worden aangemeld. Op de site staan coördinaten van de plek waar gezocht kan worden. Een cache is meestal een kleine waterdichte doos, voorzien van een logboek en de schat (ook wel goodies, ruilspulletjes). Na het verstoppen van de schat maakt de plaatser de locatie bekend aan andere geocachers, meestal via internet. Anderen kunnen bij het vinden van de schat items ruilen en/of toevoegen. In het logboek laat de vinder zijn naam achter. De vinder laat ook op de website van de betreffende schat een bericht achter, ook als het niet is gelukt de schat te vinden.
Guido, Sandra, Zoë en Nova van de Zweerde uit Hengelo hebben op 30 mei hun eerste cache gevonden en momenteel staat de teller op 46. Vooral Guido is fanatiek schatzoeker.
De UT-medewerker is in de lunchpauze regelmatig met collega’s op de campus aan het speuren. „Ik ben ook aangestoken door een collega. Een paar keer heb ik gekeken wat het precies is en toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken. We staan nu als team Sanozo ingeschreven”, vertelt hij.
Guido bereidt zich voor op de vakantie in Zuid-Engeland waar zeker nog een cache wordt opgespeurd. „Geocaching wordt wereldwijd gedaan. Je ziet plaatsen waar je normaal als toerist niet komt.” Sandra voegt toe: „Het is ook leuk om met de kinderen te doen. Bij een gewone wandeling beginnen ze eerder te zeuren dat ze moe zijn. Nu hebben ze een doel en het is best spannend voor kinderen.”
Laatst liep het echtpaar in een donker bos in Leusden te speuren. „We waren een weekendje weg en vlak bij het hotel lag een cache. Achteraf niet zo geslaagd, want het was al laat en er liep verder niemand. Maar we hebben de schat wel gevonden”, zegt Sandra.
Een andere keer werden ze achtervolgd door twee jonge speurneuzen die de cache niet konden vinden. Uiteindelijk heeft dochter Zoë de jongens geholpen wat niet altijd op prijs wordt gesteld. Sandra: „Soms willen ze de schat liever zelf vinden.”
Een leuke multicache in Hengelo heeft als thema smurfen. Sandra en Guido van de Zweerde hebben ze bijna allemaal verzameld. Slechts de Grote Smurf ontbreekt nog. „De Brilsmurf ligt bij de opticien en de Smulsmurf bij de snoepwinkel”, licht Guido een tipje van de sluier op. In totaal gaat het om zestien ‘schatten’. Zie www.geocaching.com
