ENSCHEDE - "Kijk, die S-bocht in z'n rug! En ja, aan z'n voeten altijd die bordeelsluipers, maat 42", wijst Wobke Wilmink-Klein. "Ja, Harry had zo'n prachtige houding achter de piano; de rug heel mooi recht", fluistert Jenny Bannink-Pommeransz bijna plechtig.
In de foyer van het Muziekcentrum werpen de weduwen van volksdichter en tekstschrijver Willem Wilmink en componist Harry Bannink deze druilerige woensdagmiddag een warme blik op de kleine bronzen versie van het beeld dat de Amsterdamse kunstenaar Don Englander maakt van hun overleden echtgenoten.De vrouwen vinden het 'schaalmodel' prachtig en heel herkenbaar. Het is een vertrouwd beeld, want beiden hebben al een exemplaar in huis staan. Vol bewondering kijken ze er naar. Elke dag. De gelijkenis is treffend. "Ook het gezicht, ja", oordeelt Wobke met kritische blik. "Heel spannend hoe de grote versie er straks gaat uitzien."
De vrouwen vinden het beeld een terecht eerbetoon aan hun overleden mannen. Dikke vrienden waren het, Wilmink en Bannink. De vleugel symboliseert hun samenwerking. Wilmink steunde er altijd op met z'n ellebogen en meestal een boek in z'n handen. Aan de andere kant, bijna recht tegenover de dichter, beroerde Bannink het klavier. Zo wordt het kunstwerk dat in de foyer van het Muziekcentrum komt te staan.
Kunstenaar Don Englander kleit in z'n Amsterdamse atelier eerst de figuren. Willem Wilmink heeft hij bijna klaar. "Woensdag begin ik aan Harry Bannink", lacht de Amsterdamse kunstenaar en schrijver van dramaseries als Unit 13.
De beroemde zonen van Enschede worden zo'n 85 centimeter hoog, maar zullen in was één centimeter krimpen, verwacht de schepper. De 63-jarige Englander heeft de vleugel van Harry Bannink nauwkeurig bestudeerd en gaat dat de komende tijd nog een paar keer doen. Hij giet straks in brons een gestyleerde versie van het instrument met opengewerkte standaard voor de bladmuziek. De vleugel wordt apart gemaakt. "De pedaalstandaard is te hoog", wijst Englander in het schaalmodel aan. "Het is een schetsontwerp", benadrukt de kunstenaar.
Wilmink, Bannink en piano komen op een grote plaat op een sokkel te staan. Op die bronzen plaat is de stadsplattegrond van Enschede in de dertiger jaren te zien met extra aandacht voor de Java- en Lipperkerkstraat.
Ter bekrachtiging van de opdracht voor het kunstwerk tekenden betrokkenen gistermiddag in het Muziekcentrum een overeenkomst, de beide weduwen, de NV Twentse Schouwburg, de kunstenaar en de stichting Beeldengroep Bannink & Wilmink. Namens de Overijsselse afdeling van het Prins Bernhard Cultuur Fonds overhandigde Marike Ubbink een bijdrage van 5.000 euro voor het kunstwerk. Zo'n 85 procent van de totale kosten (ongeveer 90.000 euro) is nu binnen. Als alles volgens planning verloopt, wordt het beeld 18 oktober onthuld.
