Niet beschikbaar!
Jan Gerritsen bij het beeld van Mari Andriessen in het Volkspark, waarvoor de verzetsheldin Truus Menger ooit model stond. foto Carlo ter Ellen
ENSCHEDE - Jan Gerritsen zou graag zien dat het werk van verzetsheldin Truus Menger naar Enschede komt. Tot een expositie is het nog steeds niet gekomen. Maar hij geeft niet op. ‘Die beelden moeten hier naar toe komen!’ Juist het Enschedese verleden van Truus Menger (86) en haar gedenkwaardige ontmoeting met Hannie Schaft is voor Gerritsen uit Glanerbrug aanleiding om haar werk naar hier te halen.
Zie ook:
Gerritsen (63), zelf een bevrijdingskind, zocht 32 jaar naar zijn vader. Die vond hij in de persoon van Bernard Fuller, een Engelsman die net na de bevrijding korte tijd op de vliegbasis Twenthe werd gestationeerd. Door zijn interesse in de Tweede Wereldoorlog leerde Gerritsen twee jaar geleden Truus Menger kennen. „Zij heeft voor Mari Andriessen model gestaan voor de joodse vrouw met het kind op de arm, een van de beelden in het Volkspark.”
„Willem Wilmink was één van haar favorieten. Samen met Harry Bannink heeft Wilmink ooit een tweeluik over mij geschreven als bevrijdingskind. Loes Luca en Edwin Rutten hebben dat nummer nog gezongen in Het Klokhuis.”
ruus Menger (geboren Oversteegen) is een markante vrouw. Kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog belandt ze als tiener in het verzet. Ze begint met het rondbrengen van pamfletten. Maar snel gaat ze over tot het echte werk. Nadat ze een Duits onderhoudsstation voor tanks in brand heeft gestoken, moet de verzetstrijdster onderduiken. Samen met haar zus Freddie verhuist ze naar Enschede, waar de twee een betrekking krijgen als ‘dweiljet’ in het plaatselijke ziekenhuis aan de Veenstraat.
In Enschede maken de zusjes Oversteegen kennis met Hannie Schaft, de verzetsheldin die bekend werd als het ‘meisje met het rode haar’. Jan Gerritsen: „Hannie werd naar Enschede gestuurd om de zusjes weer op te halen. Truus en Freddie kenden haar niet en dachten eerst dat ze met een infiltrant van de Duitsers te maken hadden. Op een gegeven moment stonden ze zelfs met getrokken pistool tegenover elkaar.” Nadat ze elkaar een tijdje hebben aangestaard, krijgen de vrouwen de slappe lach en is het ijs gebroken. De drie worden goede vriendinnen en blijven actief in het verzetswerk.
Nog tijdens de bezettingsjaren wordt de kiem gelegd voor Mengers latere bezigheden. Ze duikt onder bij Mari Andriessen, de latere maker van het dokwerkerbeeld dat herinnert aan de Februaristaking in Amsterdam, maar ook van de beeldengroep in het Enschedese Volkspark.
De beelden van Menger waren over de hele wereld te zien. In haar werk staan thema’s als machtsmisbruik, onverdraagzaamheid en willekeur centraal. Voor haar werk in de oorlog krijgt Menger door de toenmalige Israelische premier Golda Meir de Yad Vashem-medaille uitgereikt. In eigen land wordt ze benoemd tot Officier in de Orde van Oranje Nassau.
Bij haar eerste ontmoeting met Gerritsen gaf Menger aan dat ze graag haar werk in Enschede zou willen laten zien. Enthousiast liet Gerritsen haar weten dat hij die klus wel op zich wilde nemen. ,,De naam Menger zei Adri Roding van het stadsarchief helemaal niets. Hij was wel enthousiast over het verhaal van Hannie Schaft. Bij TwentseWelle vonden ze een expositie van Menger niet passen. Roding is nog een keer met me mee geweest naar Menger. Maar uiteindelijk hoorde ik er helemaal niets van terug.”
Besloten werd om de expositie door te schuiven naar het voorjaar van 2010. Van 1 april tot 5 mei zouden de beelden van Truus Menger in Enschede te zien zijn, in combinatie met een tentoonstelling in de bibliotheek. Vanuit Enschede zou de expositie vervolgens doorreizen naar Berlijn. Maar ook dit keer ving Gerritsen bot. Vooral de aarzelende opstelling van de gemeente is hem een doorn in het oog. Juist in deze tijd, waarin overal op de wereld oorlogen woeden, is het volgens hem belangrijk aandacht te schenken aan het werk van mensen als Menger. ,,Maar ik geef niet op! Die beelden moeten een keer hier naar toe komen. Het is nog niet te laat. Truus is nog een vitale vrouw. Ik ga nu proberen steun te krijgen van enkele grote bedrijven.”
Sorteer reacties
