De centrale. foto Annina Romita
ENSCHEDE - De stadshaard van Roombeek kan de boeken in als een van de best bewaarde architectonische geheimen van onze stad. Toen in oktober vorig jaar de ketels in het raamwerk zouden worden gehesen dat al aan de Roomweg was opgetrokken, liet de gemeente een persbericht uitgaan waarin voor het eerst wordt gesproken over een Delfts blauwe stadshaard. De vijf voorgaande jaren heette de centrale in de plannen een warmtecentrale voor de stadsverwaming in Roombeek.
De Twentsche Courant Tubantia publiceerde daarop een schets van de Delfts blauwe haard, samen met acht voorbeelden van tegels. Het waren de eerste beelden van de haard. De reacties die op de publicatie volgden waren niet mis. Een enkele enthousiaste fan daargelaten, was de toon overwegend negatief over wat het grootste Delfts blauwe kunstwerk ter wereld zou (moeten) worden.
Wat opviel in de stroom reacties vanuit Roombeek, dat de komst van een warmtecentrale wel bekend was, maar bijna niemand wist dat hij aan de Roomweg zou komen. En al helemaal niemand wist dat het een Delfts blauwe stadshaard zou worden, met een schoorsteen van 42 meter.
Jessica van Loenen van de gemeente bezweert dat de procedures rond de verwarmingscentrale volgens het boekje zijn gegaan, buurtbewoners hebben daar zo hun eigen mening over. Als er al over een centrale werd gesproken, dan nooit in de vorm van de stadshaard zoals die nu wordt gebouwd.
In 2004 is begonnen met de planontwikkeling van het Grolsch-terrein, inclusief de stadsverwarming. In mei 2005 stemde de gemeenteraad in met het plan, vertelt Van Loenen. In december 2006 keurde de gemeenteraad een herziening van het bestemmingsplan goed. Vervolgens verscheen in februari 2008 de aanvraag voor een milieuvergunning, in 2009 zou in juli de bouwvergunning gepubliceerd zijn in Huis-aan-huis. Telkens wordt gesproken over een warmtecentrale.
Nelleke van Adrichem trekt bij de krant aan de bel. Ze woont aan de Kottendijk, en kijkt vanuit haar tuin pontificaal uit op de schoorsteen van de haard. „Niemand wist het hier”, vertelt ze. Ze is met name bezorgd om de effecten op de gezondheid van de grote ‘kachel’ in haar achtertuin.
Bij de gemeente kreeg ze te horen dat omwonenden een brief hadden gehad. „Die hebben we dus niet gehad. De communicatie van de gemeente is nul komma nul. Dat we voor een voldongen feit zijn geplaatst, dat realiseert de buurt zich ook. Dat maakt het des te schrijnender. We willen toch onze stem laten horen. De gemeente zegt dat het volgens het boekje is gegaan, maar waar houdt het boekje op. Het gaat ons trouwens niet eens om het Delftse blauwe, en of hij mooi of lelijk is.”
Navraag bij de Wijkraad Noord leert dat ze daar evenmin enig beeld hadden van de stadshaard. Beppie Liedtke heeft om haar heen al het nodige commentaar gehoord op hoe de stadshaard er uit komt te zien. Ze zegt dat de wijkraad zijn minst mee had willen praten. Maar de wijkraad wist het niet.
De stadshaard gaat binnenkort in bedrijf. Het wordt een markant gebouw, waar veel over gepraat gaat worden. Dat is leuk voor de gemeente. De omwonenden hadden liever gezien dat met praten eerder was begonnen dan met bouwen.
