Mensen die vanaf het NS-station over het trottoir richting Haven NZ lopen, kijken verbaasd als ze in het Torentje een vrouw zien zitten die witte kledingstukken aan elkaar naait.
Het is nog vroeg, deze donderdagmorgen, ongeveer half acht. Kunstenares Katharina D. Martin, de naaister in Het Torentje aan de Egbert Gorterstraat, heeft er dan al een paar uur op zitten. Om vijf uur is ze begonnen. Ze is hier bezig met haar kunstproject De Naaister. Alles in Het Torentje is wit: een grote berg witte kledingstukken, de witte wanden, de twee witte krukken. Katharina contrasteert daar sterk mee met haar zwarte haar, zwarte trui met daarover een rode jurk en haar fel rood geverfde lippen. Geconcentreerd naait ze met naald en zwart garen de kledingstukken aan elkaar. Slechts een enkele keer kijkt ze op van haar werk.Tot en met half juli zal ze hier elke donderdagmorgen tussen 5 en 8 uur, en elke zondagavond tussen 22 en 1 uur zitten te werken.
Waarom die vreemde uren, zo luidt de vraag als ze om acht uur via het raam uit Het Torentje klimt. ‘Het zijn eenzame uren. Mensen beginnen langzaam aan de dag, ze zijn alleen op weg. Zondagavond is het eind van de week. Mensen die hier langskomen, gaan niet uit, maar zijn alleen op weg ergens naartoe.’ Als mensen op die tijdstippen langs lopen en haar in Het Torentje haar naaiwerk zien doen, ervaren ze dat als ‘raar’, zo heeft de kunstenares gemerkt. En dat is precies haar bedoeling: een beetje verwarring, een beetje verwondering scheppen.
Sorteer reacties
