Secretaris Henk Paters (rechts) en Cor Rink meten op de gebruikelijke manier de ijsdikte: met de boormachine. Foto: Erik Schaddelee
WESTERHAAR - De ijsbaan in Westerhaar gaat vrijdag open voor publiek. In het dorp wordt reikhalzend uitgekeken naar een langere vorstperiode om eindelijk weer eens een Gouden Turf te kunnen houden. „Daar hebben we twee weken voor nodig”, rekent secretaris en nestor Henk Paters van ijsclub De Volharding snel uit.
Voormalig langebaanschaatser Robert Vunderink voltooide ooit de trilogie in Westerhaar en mocht de Gouden Turf mee naar huis nemen. En de Amsterdamse marathonschaatser Youri Takken was in 1997 de laatste winnaar van de prestigieuze afvalwedstrijd op de baan van ijsvereniging De Volharding.
Het waren machtig mooie schaatstijden op de ijsbaan aan de Zwembadlaan. De club hield er jarenlang allerlei wedstrijden, waaronder ‘korte baan’. „Daar is al een tijd geen animo meer voor”, weet Paters, die als enige van het huidige bestuur nog betrokken was bij de laatste Gouden Turf.
De afvalwedstrijd met tussensprints trok topschaatsers uit het hele land. „Robert Vunderink won de trofee als enige drie keer en mocht hem mee naar huis nemen”, lacht Paters, die de namen van veel winnaars nog uit het hoofd opnoemt: „Henk Holland, Andries Kasper, Jan Posthuma, Tinus de Lange uit Vroomshoop, Gert Bloemberg uit Assen; het waren er veel. En Youri Takken uit Amsterdam. Dan praat je over het seizoen ‘96-‘97. Dat was de laatste keer.”
Inmiddels zit er een nieuw bestuur met Cor Rink als voorzitter. Het zijn allemaal mensen die graag weer een Gouden Turf willen houden. Probleem is echter dat ze maar met z’n negenen zijn en bovendien nooit zo’n aparte wedstrijd hebben georganiseerd. Paters: „Het probleem is de vrijwilligers. Met negen man kun je niet zo’n wedstrijd organiseren. Vroeger had je vorstverlet in deze periode en kreeg je moeiteloos dertig man op de been die meehielpen. Zo’n groep heb je wel nodig.”
Maar als de Gouden Turfkoorts in Westerhaar toeslaat, verwacht Paters dat er genoeg liefhebbers klaar staan om te helpen. De Gouden Turf was immers ooit een instituut, een parel op de schaatskalender; een speciale wedstrijd waarvan er geen andere in het land bestond. Daar komen de schaatsminnende dorpsgenoten vast nog graag voor in de benen, om Paters en de zijnen te helpen. „Hopelijk blijft het nog een tijdje vriezen. We moeten met de veegmachines het ijs op kunnen, voordat er een wedstrijd kan worden gereden. En we zullen de wedstrijd moeten aanvragen bij de KNSB. De nieuwe generatie zal moeten leren hoe je een Gouden Turf moet organiseren. Daar komt toch het één en ander bij kijken. Het zou geweldig zijn als we het nog een keer voor elkaar krijgen deze winter.”
