Een overzicht van de eerste zittingsdag in de zaak Diego Hardeman. Van tijd tot tijd.
17.20: Rechtbankpresident Geeve wil van Nivea horen wat zij
kort voor het bellen van 112 door Rob met Diego heeft gedaan. Ze vertelt dat
zijn lippen helemaal wit waren. Ze heeft geschud en geprobeerd te
reanimeren. Ze drukte ook op de buik. “Ik wist gewoon niet wat ik doen
moest. Ik voelde dat hij helemaal niet mee bewoog. Hij was helemaal slap”.
Rob K. slaat de handen voor zijn gezicht.
“Rob belde een ambulance en vertelde wat ik doen moest. Daarna hebben
we het samen geprobeerd”. Toen politie en ambulance arriveerden ging zij in
de keuken zitten. Ze voelde dat Diego overleden was. “Het was een
afgrijselijk gevoel”.
Rechter Geeve houdt Nivea voor dat ze vanochtend aan deskundige Madern
vroeg wat Diego nog kan nadat hij de fatale klap had gekregen. Geeve: “Hoe
weet u dat er een klap is gegeven”. Nivea: “Ik weet dat omdat de politie mij
alles heeft verteld”.
Officier Lousberg wil meer weten over het gesprek tussen Rob K. en
Nivea in het ziekenhuis direct na de dood van Diego, over het vertellen van
de waarheid. Hij vraagt zich af waarom er op dat moment over gesproken zou
moeten worden omdat nog helemaal niet vaststond dat Diego door geweld was
overleden. Rob K. zegt dat Diego blauwe plekken had en allemaal mensen om
hen heen ‘deden vaag’. Officier Lousberg gelooft er niets van dat de
waarheid toen betrekking had op cocaïne.
Geeve wil dat vrijdag verder behandelen.
16.40: Nivea vertelt dat ze weer thuis kwam met de
boodschappen, zag dat Diego lag te slapen, en dat ze koffie schonk voor
beiden. Om elf uur keek ze even op de computer. Een kwartier later belde ze
vader Brian om te zeggen dat Diego ziek was. Brian kwam daarna aan de deur.
Rob K. was naar boven gegaan, omdat Nivea niet wil dat zij elkaar zien.
Toen Brian weg was, zijn Nivea en Rob K. nog een keer samen gaan
kijken bij Diego. Zij vond hem en tilde hem op, er kwam allemaal braaksel
uit z’n mond. Zij raakte in paniek en Rob belde meteen 112. Rob K.: “Dame
vroeg of ik kon reanimeren. Ik heb hartmassage gedaan en, zoals bekend,
verkeerd. Ik dacht voor het hart druk ik op de borst en voor de ademhaling
op de buik, omdat de buik ook altijd op en neer gaat als je ademt. Ik heb
gewoon niet nagedacht”.
Lousberg zegt dat Rob K. diverse onjuiste verklaringen heeft afgelegd
over zijn gesprek met de alarmcentrale en hem. Zo heeft de medewerkster van
de centrale helemaal niet hartmassage aan hem uitgelegd. Daarna zou K. bij
de reconstructie de reanimatie juist wel op de goede manier hebben gedaan.
Rechter Ellenbroek vraagt: “Waarom vindt u het zo belangrijk dat u de
reanimatie fout hebt gedaan?”. Rob zegt: “Anders had hij misschien nog wel
geleefd. Nu weet ik niet of ik het heb verergerd”.
In het ziekenhuis bespraken Rob K. en Nivea dat ze, als ze zouden
worden aangehouden, ze de waarheid zouden vertellen. Rechter Ellenbroek:
“Wist u beiden dan wat de waarheid was?”. Rob K.: “Ja, nou, ik wist wat mijn
waarheid was. Het ging meer over het gebruik van cocaïne omdat ik wist dat
Nivea het moeilijk zou vinden te vertellen”.
Rechter Van Hees vraagt: “Waarom kwam u op het idee dat u aangehouden
zou worden?.” Rob K.: “Er was veel politie. Het was allemaal heel vreemd”.
Rechter Geeve: “Getuigen vinden dat u een afwezige indruk maakte”.
Rob K.: “Voor mijn gevoel zat ik in een soort shock toestand. Ik had
een dode blik in mijn ogen”.
16.07: Rechtbankpresident Geeve neemt de laatste uren
door. Nivea stond die maandagochtend op, friste haar gezicht op, keek om
9.50 uur op de computer of er genoeg geld was en ging naar de winkel. Rob
bleef in bed met achter zich Diego. Ze pinde geld en deed boodschappen, zo
blijkt uit een bonnetje van 10.19 uur. Daarna ging ze weer naar huis. Kort
voor half elf was ze weer thuis.
Geeve zegt dat ook de biologische vader Brian in beeld is geweest,
maar dat die een alibi heeft voor die periode, omdat hij toen van Enschede
naar Borne is gereden.
Rob K. zegt dat hij a la minute uit bed kwam toen Nivea hem zei dat ze
weg ging en goed op Diego moest letten.
Rob zegt: “Toen heb ik Diego opgepakt en even naar moeder gezwaaid. Ik
heb Diego in de boks gezet, de tv naar hem toe gerold zodat hij met zijn
armpjes over de rand leunend, kon kijken. Volgens mij bleef hij huilen. Ik
heb koffie gezet en een sigaretje gerookt en ben naar boven gegaan om me aan
te kleden. Toen ik beneden kwam lag hij in de boks te slapen. Ik heb hem uit
de boks getild en hem op de rug in bed gelegd op de plek waar Nivea had
geslapen”.
Nivea zegt dat Diego niet huilde toen zij weg ging. Geeve houdt Rob
voor dat deskundige Madern zegt dat het staan in de boks zeer
onwaarschijnlijk is. Rob K. zegt dat hij steunde met z’n ademhaling terwijl
hij leunde. “Ik weet 110 procent zeker dat hij heeft gestaan. Niet normaal,
maar hij leunde. Ik had toen de dokter moeten bellen. Ik heb het ook
overwogen. Ik dacht: ik wacht om te kijken of hij wil eten. Ik liet het niet
na omdat ik iets te verbergen had. Ik heb niks te verbergen”.
Rob K. zegt: “Uit ervaring met mijn eigen kind had ik de ervaring dat
het buikgriep was. Bij mijn ex-vrouw moest ik voor elk wissewasje de dokter
bellen. Ik liet het niet na te bellen, omdat ik iets te verbergen had.”
De verdachte zegt wel dat hij Nivea die ochtend of de avond ervoor had
beloofd de dokter te bellen. Hij durfde de leugen later niet meer toe te
geven. Daarin ging hij zo ver dat hij toen hij maandagochtend de dokter wel
belde voor een uitstrijkje van Nivea, niet alsnog zei dat er een ziek kind
thuis was.
Op een vraag van rechtbankpresident Geeve zegt hij dat hij een beetje
gewend was geraakt aan het huilen. “Hij huilde al drie dagen voortdurend. Ik
was het niet zat, maar vond het zielig”.
14.55: Rob K. zegt dat hij een forse inschattingsfout was dat
hij dacht dat Diego een buikgriep had op vrijdag of zaterdag. “Ik heb
gehoord dat er verwondingen waren aangetroffen die een of twee weken oud
waren. Als ik naar een dokter was gegaan, had die dat misschien gezien”.
Hij zegt dat Diego zondag ook jengelig was. Ze hebben samen gewandeld
met Diego in de wandelwagen. Zondagavond – de laatste avond in het leven van
Diego - hebben ze volgens Rob K. samen Diego naar boven gebracht en Nivea
bracht hem verder naar bed. Nivea beweert het tegenovergestelde.
Rob K. legt vervolgens steeds wisselende verklaringen af. “Ik weet het
niet meer zeker”, zegt hij.
Nivea zegt dat Diego niet wilde slapen. Hij huilde. Ze is later gaan
kijken, zoals altijd. “Als hij naar bed ging, huilde hij altijd”. Kort
daarvoor heeft hij haar gezegd dat ze Diego goed in de gaten moet houden,
want een kind kan zomaar dood in bed liggen. Ze zegt dat ze over die
opmerking boos was.
Nivea en Rob K. hadden ruzie over wie de volgende dag melk zou halen
voor Diego. Rob: “Ik vond dat zij een keer moest, omdat ik het elke keer
deed. We hebben woorden gehad”.
Moeder Nivea zegt dat ze in de kleine uurtjes op is gestaan om naar
Diego te gaan. Toen ze hem zag, zat hij helemaal onder het braaksel. Hij lag
over dwars in zijn bedje. Diego was daarna heel moe. Hij ademde. Nivea zegt
dat ze hem daarna niet mee wakker heeft gezien. “Hij had iets, maar ik wist
niet wat. Hij had niets vreemds over zich. Ik was op dat moment ook bezorgd.
Ik dacht: hij moet de volgende dag naar de arts.”
Rob K. denkt dat het allemaal al later in de nacht gebeurde, namelijk
om zes uur. Hij keek op de klok toen Nivea Diego in bed nam. Hij zegt dat
Nivea hem ook heeft gewekt. Volgens Nivea kun je niets op de klok zien in
het donker en draaide Rob K. zich alleen om. “Misschien deed hij alsof hij
sliep, we hadden ruzie gehad”.
Rechter Geeve vraagt: “Hebt u hem klappen gegeven voordat hij ging
slapen?” Beide zeggen: “Nee”.
14.30: Moeder Nivea vertelt dat hij huilde en niets meer wilde
eten nadat hij terug was gekomen van zijn biologische vader, zaterdag tegen
de avond, twee dagen voor de dood. “Hij wilde alleen bij mij zijn. Hij was
nog nooit zo geweest”. Rob K. zegt: “Het was huilen en nog eens huilen. Hij
heeft nog wel een Danoontje gegeten.”
Volgens familie belde Nivea vrijdag en zaterdag ’s avonds en ’s nachts
omdat ze radeloos was vanwege de huilende en niet etende Diego. Nivea zegt
dat het niet waar is. Het zou ook niet waar zijn dat zij familie verzocht om
haar en Diego op te halen.
Ze weerlegt de suggestie van rechter A. Ellenbroek dat ze zaken
vergeet onder invloed van drugs en drank. Een zus verlaat demonstratief de
rechtszaal en roept: “U maakt mensen alleen maar gek”.
14.10: Bij de hervatting komt verdachte Rob K. als eerste
binnen. Hij zucht een aantal keren. Als moeder Nivea binnenkomt, kijkt hij
naar haar en zucht opnieuw. Zij kijkt naar de grond, gaat zitten en steunt
haar gebogen hoofd met haar hand. De vastberaden vrouw die ze ’s ochtends
leek, zit nu weggedoken op haar stoel.
Geeve houdt voor dat de verdachten tegenstrijdige verklaringen hebben
afgelegd. Ze vraagt Nivea of Diego in de week ervoor ziek was. Nivea zegt:
“Hij had geen buikpijn, wel diarree”.
Rob K. zegt dat Diego niet helemaal in orde was. Zaterdag ging het
volgens hem beter en mocht de biologische vader Brian Hardeman hem ophalen.
In de weken daar weer voor, was hij erg aanhankelijk en had hij weinig zin
in eten.
Volgens Nivea was Diego pas zaterdag beroerd toen hij terug kwam uit
de woning van zijn vader. Nivea wilde de zondag nog even afwachten voordat
ze de dokter zou bellen.
Vrijdag gebruikten Nivea en Rob cocaïne. Daarna deden ze dat niet meer.
13.05: Na de schorsing zegt
rechtbankpresident Geeve dat het niet efficiënt en niet in het belang van de
waarheidsvinding om de zaken en de feiten tegen moeder Nivea en ex-partner
Rob K. gescheiden te behandelen.
Pauze tot 14.00 uur.
12.25: Officier Lousberg verandert zijn koers. Hij wil de
tenlastelegging wijzigen van moeder Nivea. Hij acht haar schuldig aan
medeplichtigheid aan de mishandelingen door Rob K. Ze wist immers dat K. hem
al vaker had mishandeld. Het geweld dat daarbij in beschouwing moet worden
genomen, wil hij ook niet mee beperken tot het fatale letsel op de dag van
de dood. Hij betrekt er nu ook ‘andere gewelddadige handelingen’ bij.
Advocaat A. Syrier van Nivea zegt dat het een gecompliceerde
toevoeging is, dat een integrale lezing van het hele dossier vraagt. Hij had
er daarom in dit stadium vanaf moeten zien. Hij zegt dat zijn cliënt er
recht op heeft dat de zaak nu wordt afgehandeld. Hij wil dat de officier
niet ontvankelijk wordt verklaard.
Lousberg vindt dat de wijziging kort van te voren mag. Het mag volgens
hem zelfs nog tijdens het requisitoir. “De feiten waar het over gaat, zijn
bovendien uit en te na bekend”.
Syrier vraagt of de verdachten alsnog afzonderlijk kunnen worden
verhoord over de feiten. Nivea blijft erbij dat ze verdachte Rob K. niet wil
zien. Volgens Syrier zal zij zichzelf niet goed genoeg verdedigen. Daarbij
telt voor de advocaat dat hij Rob K. ook als getuige wil horen omdat hij
iets ontlastends zou kunnen zeggen. Niet gelijktijdige behandeling zou ertoe
kunnen leiden dat de zaak grote vertraging oploopt. De rechtbank vindt dit
onwenselijk.
Rechtbankpresident Geeve schorst de zitting.
11.50: Het getuigenverhoor van kinderchirurg
Madern wordt na een schorsing van twintig minuten vervolgd. Hij legt nog
eens uit dat letsels aan lever, milt of nieren tot heel snel bloedverlies en
dus een snelle dood kunnen leiden. Bij de letsels bij Diego was het
bloedverlies minder snel. Hij blijft erbij dat hij niet gelooft dat het
geweld kort voor de dood - en dus tijdens de afwezigheid van moeder Nivea,
(redactie) - is toegebracht. “Het heeft enkele uren geduurd”.
Moeder Nivea wil weten of hij bewusteloos was toen zij rond tien uur
boodschappen ging doen. Madern zegt: “Ik denk dat hij op zijn minst een
sterk verminderd bewustzijn had”.
Nivea wil weten waarom Diego niet heeft gegild vanwege het letsel.
Madern legt uit dat het kan komen door het eerdere letsel dat Diego had.
“Mogelijk had hij zich al teruggetrokken”, zegt Madern.
10.55: Getuige-deskundige G. Madern wordt
gehoord. Hij is kinderchirurg in het Sophiakinderziekenhuis in Rotterdam en
specialist op het gebeid van traumazorg. Madern heeft zich niet eerder met
de zaak bemoeit.
Hij legt uit dat het heel moeilijk is uit de aarde van het letsel en
het moment van de dood te bepalen wanneer het fatale lestel werd
toegebracht. Tot nog toe wordt als fataal letsel gezien het afscheuren van
de ophangband van de darmen en een afscheuring bij het schaambeen.
Rechtbankpresident Geeve vraagt: “De vraag die bij ons allen leeft is
hoelang een kind met dit letsel hebben geleefd en wat kon het nog”. Madern:
“Dat is ontzettend moeilijk. Dit is geen eenmalig letsel. Het kind is al
weken ziek. Braakt veel en is dus uitgedroogd. Ik schat tien/vijftien
procent. Dan wordt kind ook al suf. Ik denk dat dat aan de hand was uit het
voortraject”.
Geeve: “Vast staat dat het vlak voor overlijden en ’s nachts heeft
gebraakt”.
Madern: “De zaak wordt verder bemoeilijkt dat hij al bloedarmoede had
door ouder trauma. Het is een proces van letsel en een tijdsbalk die we niet
goed kennen. Maar dit is zeker van invloed op het verloop van het laatste
letsel. Wat in het dossier de fatale letsels worden genoemd, zijn niet
letsels die het hardste bloeden. Dat kan uren of dagen erover doen voordat
de verschijnselen komen. Bij deze grote scheuren wel wat sneller, maar dan
praten we over uren. Getallen van vier tot zes uur voor de dood kan zeer
goed.”
Het lijkt Madern onwaarschijnlijk dat Diego in die laatste uren kon
staan. Met zijn uitlatingen trekt hij het alibi van moeder Nivea in twijfel
zonder dat direct te zeggen. Moeder Nivea was na tien uur een tijdje uit
huis en denkt dat haar zoon toen is vermoord.
Bij tijdig ingrijpen heeft het kind overlevingskansen gehad, stelt
Madern. Zijn indruk is dat het ambulancepersoneel Diego heeft gereanimeerd
terwijl het al dood was.
Officier Lousberg wil weten of Madern kan uitsluiten dat het
stervensproces korter is geweest dan de uren die hij veronderstelt? Madenr
zegt: Niet is uit te sluiten, maar ik denk het niet.
10.07 uur: De rechtbank verhoort getuigendeskundige
D. Botter. Hij is arts bij het Nederlands Forensische Instituut en is al
lange tijd als onderzoeker bij de zaak betrokken. De advocaat A. A. Syrier
van moeder Nivea heeft hem opgeroepen.
Moeder Nivea wil van Botter weten of haar zoon dood was toen zij hem
opbeurde, hij slap was, geen kleur meer had en niet meer bewoog. Botter zegt
dat het jongetje toen dood of comateus geweest kan zijn. Nivea: “Ik wil
graag weten of Diego voordat ik boodschappen ging doen, in coma was.”
Rechtbankpresident Geeve zegt: “Ik denk dat iedereen dat graag wil weten,
maar dat meneer Botter daarover niets kan zeggen.” Botter bevestigt dat.
Nivea vindt het vreemd dat aan de buitenkant van de buik niets te zien
was. Botter legt uit dat dit kan als er geen harde delen zoals botten achter
zitten om een blauwe plek tot stand te brengen.
Nivea: “Diego was een baby die een hele gevoelige huid had. Ik begrijp
het niet”. Botter: “Er zijn geen ziekelijke afwijken bij Diego gezien
waardoor hij sneller blauwe plekken zou ontwikkelen. Blauwe plekken waren
wel op andere lichaamsdelen”. Nivea: “Wat kon hij na het geweld, met name
het buikletsel”? Botter: “Een beschrijving van een kind dat in een box staat
en kennelijk televisie kijkt, past niet bij het letsel. Het lijkt mij zeer
onaannemelijk”. Diego heeft mogelijk om tien uur nog in de box gestaan. Rond
dat moment ging Nivea uit huis.
Rechtbankpresident K. Geeve wil weten of de lijkstijfheid kan zijn
doorbroken door handelingen zoals reanimatie en daarna weer opnieuw kan zijn
ingetreden. Volgens Botter kan dat in zeker mate. Hij denkt toch dat Diego
pas kort dood was – een vroege postmortale fase – toen de ambulance
arriveerde. Hij denkt ongeveer een uur na de dood. Het ambulancepersoneel
kon de mond van Diego nog openen om een beademingsbuis in te brengen.
Op vragen van officier van justitie Lousberg zei Botter dat het vaak
voorkomt dat ambulancepersoneel reanimeert terwijl een kind al dood is, om
te laten zien dat alles is gedaan. Bovendien is bij aankomst vaak niet
precies duidelijk of een hart al een minuut of langer stilstaat.
09.50: Zus Joseanna van moeder Nivea wordt gehoord.
Ze zegt dat het klopt dat Diego op vier dagen voor zijn dood al twee dagen
ziek was en niet wilde eten. Ze zegt dat verdachte Rob K. haar vertelde dat
Nivea de morgen van de dood een uurtje van huis is geweest. Diego zou op z’n
zij in de box hebben liggen slapen en lag een uur later er nog zo bij.
Zus Joseanna denkt dat dit in grote lijnen klopt.
Zus heeft nooit gezegd dat Nivea haar zoon sloeg. “Mijn zusje heeft
nooit haar kind geslagen. Ik heb wel tegen de biologische vader Brian gezegd
dat hij z’n verantwoordelijkheid moest nemen en Nivea financieel en in
opvoeding moest helpen. Hij is er niet echt voor Diego geweest. Ik vond niet
dat Diego te hard werd aangepakt door Nivea. Ik heb dat ook niet gezegd toen
ik Brian sprak op Diego’s eerste verjaardag.” Uit haar uitlating blijkt dat
Nivea en Brian veel dronken.
09.30: Was Diego ’s nachts om vier uur al
dood? Die vraag staat centraal in het eerste getuigenverhoor. De eerste getu
ige, opgeroepen door Oude Breuil, is zus Elisangelo van verdachte Nivea.
Oude Breuil zegt dat hij bij nader inzien geen vragen aan haar heeft.
Advocaat A. Syrier van verdachte Rob K. wil wel nog iets weten. Er
zouden vier telefoontjes van Nivea aan zus Diana zijn geweest even na vier
uur in de nacht voor de dood van Diego. De zus zegt dat ze er niets van
weet. Uit een overzicht van telefoonverkeer blijken er toen geen
telefoontjes te zijn geweest.
Officier van Justitie M. Lousberg wil weten of het klopt dat bij het
Uitvaartcentrum is gezegd door moeder Nivea dat ze niets had gedaan en dat
ze dood wilde, waarop de zus zou hebben gezegd: “Maak je geen zorgen, het
was een ongeluk”. Nu zegt ze daarover dat Nivea altijd een goede moeder is
geweest. Deze zus en haar man hadden een sleutel van het huis en zijn nadien
nog in het huis geweest. ’s Avonds kwam de hele familie bij elkaar. Er zou
zijn gezegd dat Diego in armen van Nivea in slaap was gevallen en dat Diego
om vier uur al dood was.
De zus zegt nogmaals dat ze het niet weet. Nivea zegt dat het niet
waar is
09.25 uur: Rechtbankpresident K. Geeve opent
de zaak Diego Hardeman. Het is een extra beveiligde zitting, die door zo’n
dertig mensen wordt bijgewoond. Moeder Nivea wordt als eerste de zaal
binnengebracht. Het is de vraag hoe zij zich houdt als ze later deze dag en
morgen geconfronteerd wordt met medeverdachte Rob K., haar vroegere partner.
De rechtbank heeft haar verzoek afgewezen om Rob K. niet te hoeven zien en
niet te hoeven horen. Vorige week zei ze: “Ik weet niet hoe ik reageer als
ik bij hem moet zitten”.
De zaak begint met een aantal getuigenverhoren, waarbij K. niet
aanwezig zal zijn. Hij laat zich vertegenwoordigen door zijn advocaat R.
Oude Breuil.
Sorteer reacties
