Beertje en lampjes ter nagedachtenis aan Diego. Archieffoto: Wouter Borre
ALMELO - Het Openbaar ministerie eist een gevangenisstraf van tien jaar tegen Rob K. Officier van Justitie Lousberg acht bewezen dat Rob K. de peuter Diego opzettelijk om het leven heeft gebracht. Hij legt geen moord, maar doodslag ten laste, omdat K. geen vooropgezet plan had. Hij denkt ook niet dat een ander de doodslag heeft medegepleegd.
16.56 uur. Lousberg vertelt ter onderbouwing van de eis dat is nagegaan of er een derde in het spel kan zijn. Er is onderzoek verricht naar de vader en een vriend. Maar op geen enkele manier blijkt dat zij er iets mee te maken hebben.
De officier gaat ervan uit dat Diego dood was om half twaalf toen Nivea en Rob K. hem slap en met witte lippen op de matras zagen liggen in braaksel. Hij gelooft dat beiden daarna zijn gaan reanimeren. “De reanimatie heeft de dood dus niet veroorzaakt”.
Op basis van lichamelijke verschijnselen en interpretaties daarvan door deskundigen komt Lousberg tot de conclusie dat de dood rond elf uur is ingetreden. Op basis van dezelfde deskundigen stelt de officier dat Diego tussen negen en tien uur het fatale letsel moet hebben opgelopen.
Het letsel kan dus zijn toegebracht kort nadat Nivea boodschappen was gaan doen. De verklaring van Rob K. dat hij Diego op de arm had om haar uit te zwaaien en daarna in de boks stond om tv te kijken, betekent dat Nivea het niet kan zijn geweest.
Rob K. had die gelegenheid wel. Hij verklaarde zelf Nivea kan het niet hebben gedaan, ze was er toch immers niet.
Een motief zou Rob K. ook hebben. Diego irriteerde hem in meerdere opzichten. Op het moment zelf kon hij niet tegen het gejank van het kind. Hij voelde zich die dag niet lekker, en wilde slapen. Hij was temeer gespannen omdat hij met haar ruzie had gehad over wie boodschappen moest doen. Meer in het algemeen zat hij in de weg in de relatie met Nivea. Rob K. wilde haar voor zich alleen.
Alle leugens en tegenstrijdige beweringen leveren volgens Lousberg een bewijsmiddel op zich. Het uitzwaaien, het staan van Diego in de boks, de positie van de boks, het aanpakken van de boodschappen, het bellen van de dokter, waren allemaal verdraaiingen of pertinente leugens om de situatie meester te blijven. Hij was een dader in paniek die controle wilde krijgen.
“Waarom gaat verdachte K. zo ver in het liegen? Hij is een gladde prater die net zolang doorgaat met leugens, tot hij er niet meer mee wegkomt. Hij verklaarde zelfs een keer zijn vader dood. Waarom loog hij over het bellen van de huisarts? Hij doet zich voor als bezorgd over de gezondheid van Diego. Hij won tijd. Feitelijk liet hij Diego gewoon aan zijn lot over”, aldus Lousberg.
Hetzelfde indekken ziet Lousberg in het reanimeren, dat Rob K. volgens hem met opzet op een verkeerd manier (met vuisten) voor deed tijdens de reconstructie. Hij deed het anders dan de alarmcentrale 112 hem via de telefoon adviseerde en anders dan Nivea hem had zien doen. Het zou Rob K. slechts zijn gegaan om te doen voorkomen alsof fout reanimeren de oorzaak van de dood kon zijn geweest.
Vanaf het moment dat Nivea Rob K. leert kennen, nemen blauwe plekken bij Diego toe en verandert het gedrag van Diego.
Diego Hardeman stierf 17 december vorig jaar aan de gevolgen van inwendig letsel. Moeder Nivea F. de D, en haar toenmalige partner Rob K. staan daarvoor terecht.
Houd voor meer informatie deze site in de gaten: In de loop van de dag komen er constant updates binnen over de zaak Diego Hardeman.
In het dossier 'Diego Hardeman' vindt u alle informatie over de
aanloop naar de rechtzaak; archiefartikelen, informatie over de
hoofdrolspelers en een uitgebreide tijdlijn.
Het verloop van de eerste zittingsdag is terug te lezen
via de link onder het kopje 'Zie ook'.
16.00: Lousberg denkt dat bij Rob K. 'de stoppen
doorsloegen' of dat hij 'moedwillig hem om het leven bracht', toen hij niet
meer tegen het huilen van het kind kon. Huilende kinderen zouden hem vaker
irriteren. Diego zou hem ook vaker dwars hebben gezeten. Rob K. wilde bij
Nivea zijn en vond Diego volgens Lousberg maar hinderlijk.
15.52: Officier van Justitie Lousberg gaat ervan
uit de Rob K. Diego het fatale letsel heeft toegebracht op het moment dat
moeder Nivea boodschappen was gaan doen. Hij verwijst naar het verhoor
waarin Rob K. zegt dat Nivea het niet kan hebben gedaan omdat ze er niet
was. Volgens hem is dit niets minder dan een bekentenis.
15.00: Officier van Justitie Lousberg begint aan het
requisitoir waarin hij met zijn eisen komt. De verwachting is dat hij ruim
twee uur nodig heeft.
14.20: De reclassering die Nivea ook heeft onderzocht, stelt
dat Nivea langdurig verslaafd was en dat ze steun en structuur zoekt in
intieme relaties. In die relaties is cocaïne en alcohol een bindende factor.
Nivea zegt dat de medicatie begint te werken en dat ze zich vreemd in
het hoofd voelt. Ze zegt dat ze de zaak wel kan volgen.
Dan verklaart ze lang en huilend: “Van Diego ben ik de moeder, hij zit
in mijn hart gegrift. Ik weet dat ik het niet heb gedaan. Ik zit vast, ik
heb nog steeds het idee dat hij leeft. Het is nu bijna een jaar geleden. Ik
heb nooit de kans gehad hem als zoon te zien. Ik zit vast alsof ik
veroordeeld ben terwijl ik onschuldig ben. Hij was alles voor mij. Ik weet
dat ik een goede moeder voor hem ben geweest. Hij weet dat ook. Ik word twee
keer gestraft, door zijn dood en door de gevangenis. Ik ga door met
strijden. Ik wil dat er recht wordt gesproken over de dood van mijn zoon.
Mijn zoon was onschuldig, hij is slachtoffer geworden van gewelddadigheid.
Ik mis hem zo. Ik mis mijn moeder en mijn vader ook. Ik zou graag bij mijn
moeder willen zijn. Zij heeft begrip voor mijn pijn. Wie mij kent weet dat
ik zoiets niet zou doen. Ik ben geen slecht persoon”.
12.55: Rechtbankpresident Geeve zegt dat de behandeling van de feiten nu klaar is. Advocaat Syrier wil Rob K. nu als getuige horen over een fragment uit het verhoor waarin Rob K. verklaart dat hij de enige was die erbij was. Volgens Syrier moet dat worden uitgelegd als dat hij de enige was die bij het toebrengen van het fatale letsel was.
Advocaat R. Oude Breuil van Rob K. zegt dat zijn cliënt zich op zijn
zwijgrecht zal beroepen.
Syrier vraagt: “Heeft Nivea u gevraagd een dokter te bellen.”
Rob K.: “Ik zeg niets, omdat ik denk dat u mij de schuld in de
schoenen gaat schuiven.”
Er volgt een beschrijving van de persoonlijke situatie van Rob K. Hij
heeft een klein strafblad met in augustus 2005 een voorwaardelijke
gevangenisstraf, enkele boetes en een geseponeerde zaak vanwege een
wietplantage.
Het Pieter Baancentrum dat hem onderzocht, concludeert dat er
psychisch met Rob K. niets aan de hand was. Hij heeft een gemiddeld
intelligentieniveau en geeft geen volledige openheid over zijn drugsgebruik.
Hij heeft de neiging gesprekken over problemen te ontlopen. Hij leidt niet
aan stoornissen en komt naar voren aan iemand die weinig doelgericht en
gemakzuchtig door het leven gaat, andere mensen voor z’n karretje probeert
te spannen en geborgenheid bij anderen zoekt. Over de relatie met Nivea
wordt gezegd dat er sprake is van versterking van elkaars
verslavingsproblematiek. Er was een beperkte afhankelijkheid aan cocaïne.
Rob K. zegt: “Er wordt mij vaak voorgehouden dat ik koel ben en
emotieloos. In zaken als deze wil ik kort en bondig overkomen. Dat is niet
emotieloos. Ze zijn er wel, maar je ziet ze niet zo snel”.
Een arts voor Nivea is gearriveerd. De zaak wordt geschorst na het
voorlezen van een slachtofferverklaring van de biologische vader die
beschrijft hoe hij met vragen over het waarom worstelt en eerst niet kon
werken en daarna in werken vluchtte.
12.05: De rechtbank toont een verhoor van moeder Nivea door de
politie. Het verhoor is van 18 december, de dag na Diego’s dood, ’s avonds
om half elf. De beelden worden vertoond op verzoek van de advocaat R. oude
Breuil van Rob K. De advocaat zegt dat hij er bij zijn pleidooi conclusies
aan wil verbinden. Het zou daarom geen probleem zijn dat Nivea er niet bij
is.
Er wordt nog altijd gepoogd een arts voor de vrouw buiten zinnen te
vinden.Te zien is een schreeuwende radeloze moeder. Wat ze zegt is vrijwel
niet te verstaan. Ze zegt wel steeds weer ‘waarom, waarom’ en lijkt bij haar
vriend te willen zijn. Ze vraagt ook ‘wat heb ik gedaan?’. En zegt: “Ik heb
niets gedaan”.
Oude Breuil zegt dat het hem niet om de emotie gaat. Hij zal later
uitleggen waarom het hem is te doen.Daarna volgt een deel van het verhoor
van Rob K. over het moment in de laatste nacht waarop Nivea een huilende
Diego uit zijn bedje haalde en mee naar beneden nam, naar de matras waar zij
beiden lagen. Rob K. zegt om zes uur en Nivea denkt om een uur. In het
verhoor zegt hij dat hij niet op de klok heeft gezeten.
Gisteren vertelde dat hij wel op de klok had gekeken. Nivea zei
gisteren dat het ook niet te zien is in het donker.Rechter Van Hees wil
weten hoe hij dit verklaart en pakt hem hard aan. “Wat moeten we van u
geloven. U zegt dat u bijna alles niet zeker weet”. Rob K.: “Het kijken op
de klok schoot mij later te binnen. Ik vond het niet van belang dat later te
melden.” Van Hees: “Bepaalt u wat in het onderzoek van belang is?”
Ellenbroek: “Ik vertrouw uw idee over wat belangrijk is niet. Zijn er
meer dingen die u later te binnen zijn geschoten die u niet heeft verteld?”
Rob K.: “Op dit moment weet ik dat niet”.Officier van Justitie Lousberg
houdt Rob K. een verhoor voor waarin hij spontaan zegt dat ‘Diego is
overleden’ in de tijd dat Nivea boodschappen doet. Rob K. zegt dat hij
daarmee een conclusie van politiemensen herhaalden.
Lousberg vraagt zich ook af waarom Rob K. later die dag bang is als de
biologische vader Brian aan de deur komt. Rob K. zegt dat hij niet bang was,
Brian niet kende, maar Nivea graag wilde dat hij weg ging als Brian kwam.
10.55: De zitting wordt vervolgd zonder Nivea. Haar
advocaat Syrier meldt dat zij een arts nodig heeft en dat ze zeker niet in
de zaal zal terugkeren als die arts niet komt. De parketpolitie zegt dat de
geraadpleegde arts in haar boosheid geen reden ziet om te komen. Syrier zegt
dat hij zelf zal bellen om informatie te geven over het medicijngebruik van
Nivea.
Geeve wil van Rob K. horen wat hij van de blauwe plekken weet. Rob K.
zegt dat hij ze heeft gezien, maar ook niet weet hoe ze zijn ontstaan. Hij
heeft wel eens gezien dat hij met z’n hoofdje tegen de muur bonkte. “Dat
dreunde aardig door. We hebben beren eruit gehaald, niet het bedje van de
deur Hij zegt dat Nivea het ook niet wist.
Rob K. wisselde de laatste twee weken geen luiers meer bij Diego en
zag daarom niet dat hij een blauwe piemel had. Rob K. zegt dat zij hem
vrijwel altijd in bad deed.
Hij zegt dat hij Diego niet heeft geschud, terwijl Nivea zegt van wel.
Hij hield hem boven z’n hoofd om hem een beetje rond te draaien, zodat hij
zou lachen.
Voor de politie verklaarde hij dat hij wel gevoeliger was als hij
drank en coke gebruikte. Rechter Ellenbroek wil weten of hij dan woest werd
als Diego huilde. Rob K. zegt dat die situatie zich niet voordeed.
Ellenbroek: “Is er een ongeluk gebeurd?”
Rob K.: “Nee, niet dat ik weet”
Rechter: “Is zij op de matras gestapt?” Diego lag toen Nivea thuis kwam van boodschappen beneden op een matras.
Rob K.: “Dat weet ik niet. Ik zou het toch moeten hebben gehoord”.
Rob K. zegt dat er geen spanningen waren omdat ze geen vaste inkomsten hadden en geld bij elkaar leenden.
Rob K. zegt dat Nivea erg veel alcohol dronk als ze cocaïne gebruikte en dat ze dan zeer emotioneel werd. “Dan wist ze niet meer waar ze mee bezig was. De volgende dag wist ze het ook niet meer. Ze bewaarde een beetje coke voor later. We gebruikten een keer in de twee weken een halve gram. Op vrijdagavond is er later op de avond een halve gram bij gehaald. We rookten de cocaïne samen. Ik weet niet of zij daarvan iets heeft bewaard.”
Bij de politie verklaarde hij dat hij bijna elk weekeinde gebruikte. De zitting wordt onderbroken.
10.20: Op de tweede zittingsdag in de zaak Diego Hardeman is
omstreeks 10:20 de zitting voor een kwartier geschorst. Rechtbankpresident
Geeve hield moeder Nivea schokkende verklaringen voor. In de verklaringen s
tond onder andere dat Diego geestelijk verwaarloosd zou zijn en hij de
laatste vier weken overal blauwe plekken had.
Nivea reageerde steeds heftiger en begon te schreeuwen. De politie
dook bovenop haar en moest haar met drie man bij de benen en armen afvoeren.
09.55: Geeve leest een verklaring voor van Brian Hardeman, de
biologische vader van Diego. Op het verjaardagsfeest zei een zus van Nivea
tegen hem dat ze blij was dat Brian er was omdat Diego te hard werd
aangepakt. De laatste vier weken zag hij dat Diego blauwe plekken had. Een
oor was helemaal blauw. Nivea had toen gezegd dat hij in de boks was
gevallen. Toen hij dat niet geloofde werd ze boos.
Hij haalde Diego zaterdag op en die zag er toen goed uit.
Sandra, de vriendin van Brian, verklaarde dat Diego voortdurend blauwe
plekken op zijn hoofd had. Bulten verdwenen en er kwamen weer nieuwe bij.
November 2007 had hij een blauw oor, tot in de schelp. Nivea zou eens hebben
gezegd dat Diego met zijn hoofd tegen de muur bonkte als hij niet kon
slapen. De laatste weken viel haar op de Diego veel aan Brian hing.
De laatste twee weken zei Nivea dat Diego veel ziek was en diarree
was. Sandra merkte daar niets van, hoewel hij niet veel at. Hij sloeg Brian
op de arm en zei ‘au’ en keek heel serieus. Zaterdag 15 december hebben zij
en Brian Diego opgehaald en vonden dat hij goed in orde was.
In het ziekenhuis herinnerde een zus van Nivea Brian aan de
waarschuwing op het verjaardagsfeest. Ook de moeder van Sandra vertelde dat
Brian elke keer als hij kwam (drie keer in de week) nieuwe blauwe plekken
had. De laatste tijd waren die bij zijn oren ‘bijna zwart’. Met haar man
besprak ze dat ze de volgende keer onder de kleertjes zouden kijken.
Een kennis van Brian verklaarde dat Brian regelmatig zei dat hij bang
was dat Nivea het kind mishandelde. Zij belde zomer 2007 misdaad anoniem
vanwege blauwe plekken op het hoofd.
Een zus van Nivea vertelde dat Nivea haar kind veronachtzaamde. In
september vond zij dat ze een ander kind zag: treurig, afgevallen, slecht
gekleed en geestelijk verwaarloosd. Ze had de indruk dat Nivea meer aandacht
had voor Rob K. dan voor Diego en ze zag dat Rob cocaïne gebruikte
09.15: De rechtbank zet de behandeling van de feiten
voort vanaf het moment dat maandagochtend 17 december het ambulancepersoneel
aan het Ankrot in Enschede in het huis van Diego Hardeman binnenkomt en het
bleke en vale kind ziet. Een medewerker had al snel het idee dat het kind
toen al dood was. Desondanks werd er gereanimeerd. De medewerker zag Rob K.
de woonkamer inkomen die zei dat hij op de buik had gedrukt. Hij vond het
merkwaardig dat noch de moeder, noch de vader bij het kind wilde zijn.
Een andere medewerker vond dat Rob K. opvallend de rust zelve was. De
kinderarts uit het ziekenhuis zei dat Rob K. ook haar had verteld dat hij
verkeerd had gereanimeerd. De schouwarts vertelde dat de vriend de huisarts
zou hebben gebeld. Dat bleek later een leugen. De arts vond het opvallend
dat de biologische vader onmiddellijk ontdekte dat Diego blauwe oren had.
Rechter Geeve vertelt dat buren die nacht niets hebben gehoord. Wel
maanden eerder zouden buren hebben horen roepen: “Houd je bek kankerjong”,
terwijl een kind aan het krijsen was.
Geeve legt opvattingen voor van verschillende deskundigen die het
letsel hebben proberen te dateren. Alles bij elkaar leidt er volgens Geeve
toe dat het letsel in de vroege ochtend kan zijn gebeurd, namelijk tussen
03.45 uur tot 06.45 uur.
Geeve: “U was beiden alleen in de woning. K. leg het maar uit”. Rob
K.: “Ik weet alleen dat ik heb geslapen en ben even gewekt toen Nivea met
Diego kwam”.
Geeve: “Heeft u hem aangeraakt, heeft u hem geslagen?”
“Nee”
“Heeft u dan niks gehoord”.
“Nee.”
Geeve: “Mevrouw F. de D. Heeft u het gedaan”.
Moeder: “Ik heb Diego nooit geslagen.”
Rechter: “Wie dan wel?”
Moeder: “Wie denkt u dan? Hij en ik waren alleen in de woning.”
Rechter: “Maar K. zegt dat hij het ook niet heeft gedaan. Wie moet ik geloven?”.
Moeder: “Ik heb niets gezien. Ik ga niet iets zeggen wat ik niet heb gezien.”
Rechter: “U was er alleen.”
Moeder: “Niemand is de woning ingegaan.”
Rechter: “U heeft niets gehoord?”
Moeder: “Ik heb hem niet horen huilen”.
Rechter: “U was niet onder invloed verdovende middelen.”
Moeder: “Nee”.
Rechter: “Hoe kan het dat u niets heeft gehoord?”
Moeder: “Ik ga alleen zeggen wat ik weet”.
Rechter: “Uw kind is overleden en u beiden was in de woning. Wij moeten zeggen wie het gedaan heeft”.
Moeder: “Ik heb niets gehoord. Ik heb Diego niet horen huilen. Wat is er met mijn kind gebeurd?”
Rechter: “Als er iemand iets over kan zeggen bent u het”.
Moeder: “Ik heb mijn relaas al gedaan. Ik heb de waarheid verteld en verder niets te melden.”
Rechter: “Diego was niet lekker. Deed u de deuren dicht.
Moeder: “We deden ze altijd dicht”.
Rob K.: “De deuren waren dicht.”
Sorteer reacties
